Een mens weet dat hij oud wordt wanneer hij een tweedaagse uitstap plant rond een ziekenhuisbed.
Vroeger deden Mevr willy en ik dat anders.
Dan vertrokken we voor een stad, een natuurgebied, een museum of gewoon omdat er ergens een mooi weggetje op de kaart stond dat we nog niet kenden. We reden honderden kilometers voor een uitzicht, een wandeling of een mooie bezienswaardigheid.
Tegenwoordig rijden wij naar Nederland om een bed te gaan bekijken.
Als ge dat twintig jaar geleden tegen mij had gezegd, had ik u vriendelijk doch dringend geadviseerd professionele hulp te zoeken.
Toch gebeurde het.
Op het gelijkvloers hadden wij een slaapkamer ingericht. Voor later, voor als ...
En we waren al een tijdje op zoek naar een eenpersoonsbed . Niet zomaar een bed, maar zo'n modern seniorenbed. Een bed dat eruitziet als een gewoon bed, zodat bezoekers niet meteen denken dat er een verpleegkundige achter de kast verborgen zit, maar dat tegelijk alle mogelijkheden van een ziekenhuisbed heeft.
Voor als één van ons ooit krakkemikkig wordt. Niet vandaag. Niet morgen. Hopelijk nooit
Maar zo'n hoog-laagbed heeft ook verrassend veel voordelen voor gezonde mensen. Ge stapt gemakkelijker uit bed. Het opmaken gaat eenvoudiger. Het stofzuigen eronder wordt geen olympische discipline meer. En volgens Mevr willy is dat laatste minstens even belangrijk als alle medische toepassingen samen.
In België hadden we al eens rondgekeken. Dat duurde ongeveer vijf minuten. Daarna keek ik naar de prijskaartjes en begon ik ernstig te overwegen om gewoon rechtstaand te slapen.
Ik weet niet waarvan sommige fabrikanten hun bedden maken, maar ik vermoed een combinatie van goud, platina en vermalen eenhoornhoorns.
Dus besloten we onze zoektocht over de grens verder te zetten.
In Asten, net boven Eindhoven, bleek een gespecialiseerde zaak te liggen met een ruim aanbod. Dat gaf ons meteen een uitstekend excuus voor een kleine uitstap. Want ge kunt moeilijk tweehonderd kilometer rijden om enkel naar een bed te gaan kijken. Dat zou ouderdom zijn. Of dementie
Een tweedaagse maken met een mooie wandeling erbij, dat is avontuur.
En zo reden we richting Nederland en belandden uiteindelijk in de Lieropse Heide.
Een prachtig gebied. Heidevelden, zandpaden, bossen, open vlaktes en vooral rust. Het soort landschap waarin ge uren kunt wandelen zonder veel meer te horen dan vogels, wind en af en toe het gekraak van uw eigen knieën.
En met een verleden. Op een bepaald moment kwamen we langs een deel van de onderduikersroute. Een plek waar ik in mijn blog gisteren al half overtuigd was geraakt dat er ergens tussen de bomen nog een verzetsstrijder verscholen zat die vergeten was dat de oorlog afgelopen was.
De dag daarna reden we naar de beddenwinkel.
En daar gebeurde iets onverwachts. We vonden vrijwel meteen wat we zochten.
Een mooi bed. Geen ziekenhuisuitstraling.
Geen metalen constructie die eruitzag alsof ge elk moment naar intensieve zorgen afgevoerd kon worden.
Gewoon een degelijk bed dat toevallig ook omhoog en omlaag kan wanneer dat ooit nodig zou zijn.
Terwijl de verkoper uitleg gaf over motoren en verstelmogelijkheden, dwaalden mijn gedachten even af.
Vroeger kocht ge een bed omdat ge beter wilde slapen. Nu koopt ge een bed voor het geval dat.
Toen we naar huis reden, lag de folder van het bed tussen onze wandelkaarten van de Lieropse Heide.
Dat beeld vat onze leeftijd misschien nog het beste samen.
Nog altijd onderweg. Nog altijd wandelend
Alleen liggen er dus ook beddenwinkel op de route