Een maand geleden schreef ik hier nog over die kleine kantelpunten in een kankerverhaal.
Niet de grote drama's, maar die momenten waarop ge beseft dat ge weer iets hebt moeten inleveren, dat ge weer ergens een stapje terug hebt moeten zetten. De achteruitgang van je conditie . Van lopen naar stappen. Van stappen naar wandelen. De stijgende vermoeidheid.
En dan kwam de noodzaak van een middagdutje. Gewoon omdat ze ineens de stekker eruit trokken. Een volgend kantelpunt /
Niet elke middag gelukkig, maar toch regelmatig.
Mevr Willy vond dat eigenlijk helemaal niet erg. Die deed al jaren een middagdutje. En wat gezelschap naast haar in bed maakt het alleen maar gezelliger. Tenminste toch als ik niet te hard snurk.
Ik dacht toen: voilà, dat zal het dan wel weer even geweest zijn.
Niet dus.
Ik loop al maanden rond met een zeurende pijn hoog tussen mijn schouderbladen. Niet hevig. Eigenlijk zelfs goed te verdragen. Omdat ze begon toen ik fanatiek aan de fitness ging, dacht ik dat ik gewoon een spier of een zenuw overbelast had. Paracetamol hielp trouwens prima. Twee tabletjes en de pijn schoof weer naar de achtergrond.
Tot ik merkte dat dat doosje wel erg snel leeg begon te raken. Dus toch maar eens contact opgenomen met de arts van de fysische geneeskunde.
Die maakte mijn theorie in één zin met de grond gelijk. Geen overbelaste spier, geen geïrriteerde zenuw. Die pijn kwam gewoon van de uitzaaiingen. Pijnstillers nemen wanneer het nodig is.
En zo sta ik opnieuw aan een volgend kantelpunt. Niet de pijn op zich, maar het besef waar het vandaan komt.
Niet omdat ik plots zieker ben. Niet omdat ik plots minder kan dan gisteren.
Maar omdat er weer een stukje onbezorgdheid verdwenen is. Want vanaf nu zal elke keer dat die rug opspeelt dezelfde gedachte meekomen.
Niet: "Mijn rug doet pijn."
Maar: "Dat is de kanker."
En vanaf het moment dat die pijn een naam krijgt, wordt ze nooit meer helemaal dezelfde.