Het is nu een half jaar geleden dat Timo overleed.
En nog altijd betrap ik mezelf erop dat ik tijdens het schrijven denk: wat zou Zweef hiervan gevonden hebben.
Sommige mensen verdwijnen niet wanneer ze sterven.
Ze blijven meereizen in je hoofd. In de gesprekken die je nog met hen voert. In de dingen die je hen nog wilt vertellen.
Misschien is dat het vreemde aan echte vriendschap.
Ze sterft trager dan een mens.
Iedereen kende Timo als dat vreemde kind. Zo noemde hij zichzelf al in zijn allereerste blog. De man die met een bloedernstige ziekte kon omgaan alsof het een licht technische storing was. Iemand die zelfs tussen scans, behandelingen en ellende nog de energie vond om een ander aan het lachen te maken.
Hij was één van die zeldzame mensen die humor niet gebruikte om verdriet weg te lachen, maar om het draaglijk te maken.
Honderden grappen hebben we gedeeld. Soms kinderachtig. Soms op het randje. Soms er los over. We hadden lange gesprekken over prostaatkanker, behandelingen, kansen, risico's, nieuwe onderzoeken. Buitenstaanders zouden gedacht hebben dat twee mecaniciens een kapotte motor aan het bespreken waren.
En ondertussen ontstond iets wat veel groter was dan een forum. Kamanido. Kapot Maar Niet Dood.
Een naam die begon als een grap en uiteindelijk een soort familie werd.
Als ik vandaag terugkijk, besef ik hoeveel van mijn blogs eigenlijk een beetje van hem bevatten. Een opmerking. Een reactie. Een absurde gedachte. Een halve zin waar ik vervolgens drie dagen op kon kauwen.
En als ik weer eens veel te ingewikkeld zat te denken, kwam er vaak één droge opmerking terug. Soms maar één zin. En vervelend genoeg had hij dan meestal gelijk.
Soms schreef hij: "Daar moet jij eens een blog over maken." En vaak deed ik dat ook.
Misschien beseffen weinig mensen hoeveel woorden één mens in een ander kan losmaken.
Toen hij stierf, verloor ik niet alleen een vriend.
Ik verloor ook een klankbord.
Sindsdien is bloggen anders geworden.
Niet omdat ik minder schrijf. Zeker niet. Schrijven blijft voor mij even noodzakelijk als ademhalen.
Maar bijna elke dag is er wel een onderwerp waarvan ik denk:
"Verdorie Timo... wat zou jij hier nu weer van gemaakt hebben?"
En dan besef ik weer dat er geen antwoord meer komt.
En toch is hij nooit helemaal weg.
Sommige mensen blijven meeschrijven, lang nadat ze hun laatste woorden hebben neergezet.
Niet met een toetsenbord.
Maar ergens tussen onze eigen zinnen.
Tussen de lach en de stilte.
Tussen de woorden die we schrijven en de antwoorden die nooit meer zullen volgen