En nou waren we gisteren toch vertrokken voor een dagje of drie Duitsland. Campertje geladen en weg.
Nog geen honderd meter verder moet ik uitwijken voor een tegenligger. Een beetje te veel. Zit daar in het gras toch zo'n schriksteen.
Pfff... Halve onderkant van de auto weg. Een hoop ondefinieerbare onderdelen op de straat. Tegen alle verwachtingen in reed hij nog. Stapvoets toch. Dus heel voorzichtig tot aan de garage gesukkeld.
Daar snapten ze eigenlijk niet goed dat hij nog kon rijden. Bodemplaat foetsie. Alternator afgebroken. Ergens een hoop losse kabels. Voor verdere diagnose moet hij op de brug, maar dat ging niet onmiddellijk.
't Is verlofperiode. Eigenlijk mocht ik al blij zijn dat de garage niet gesloten is. Maar ze werken natuurlijk wel op halve kracht.
En daar staat hij nu. Te wachten op beterschap.
Nou, hij zal wel weer hersteld raken. Hopelijk valt de rekening een beetje mee.
Maar eigenlijk baal ik nog het meest van die paar dagen Duitsland.
Dat uitje hadden we allebei echt even nodig. De laatste weken lijken de problemen elkaar wat sneller te vinden dan ik ze kan verwerken. De rug die blijft opspelen. Een voet die ineens niet meer helemaal doet wat ik vraag. Een klapvoet, noemen ze dat. Waarschijnlijk hebben de uitzaaiingen op L5 daar ook weer iets mee te maken. Alweer afspraken met witte jassen. En thuis heeft Mevr. Willy het ook niet gemakkelijk. Dan begint die bekende mallemolen weer te draaien. Ge probeert dat onder controle te houden, maar hoe meer er tegelijk op uw bord belandt, hoe moeilijker dat wordt.
En dus, even een paar dagen weg. Geen dokters, geen scans, geen pijnstillers die de uren van de dag beginnen te bepalen. Gewoon een bos, een wandelpad en een tas cappuccino.
Dat plan heeft dus welgeteld honderd meter standgehouden.
Vroeger stelde zoiets niet veel voor. Dan vertrok je gewoon een week later. Tegenwoordig is dat toch anders. Er staan alweer een paar afspraken met witte jassen in de agenda. En als die eens niet in de weg zitten, moeten de weergoden nog meewerken ook. Niet te warm, want daar kunnen we niet meer tegen. En regen is ook niet echt een succes.
Om maar te zeggen... zo'n paar dagen weg beginnen stilaan een luxe te worden.
Nou... dan worden het maar een paar dagen wandelen in Wommelgem. Dat is ook goed. Soms moet een mens zijn plannen gewoon wat kleiner maken.
Maar eigenlijk was die schriksteen misschien niet het ergste deze week.
Hij kwam alleen op het verkeerde moment.