Hoe langer je leeft, hoe meer je beseft dat de wereld een vreemde plek is.
Je denkt dat je de meeste dingen intussen wel gezien hebt. Dat een bakker brood bakt, een loodgieter lekkende buizen repareert en een dokter mensen beter probeert te maken.
Tot je toevallig ergens begint te lezen en ontdekt dat de werkelijkheid een veel rijkere fantasie heeft dan jijzelf. Er blijken namelijk beroepen te bestaan waarvan je je afvraagt wie ze ooit heeft bedacht. En nog meer: wie ervoor betaalt.
Blijkbaar bestaan er mensen die het geslacht van kuikens bepalen nog voor zo'n pluizenbol goed en wel beseft dat hij een kip is. Er zijn professionele geurenontwikkelaars die maanden sleutelen aan de geur van een nieuw wasmiddel. En blijkbaar hebben sommige dierentuinen zelfs mensen in dienst die panda's aanmoedigen om zich voort te planten. Ook dat schijnt moeilijker te zijn dan je zou denken.
Maar het vreemdste dat ik las was toch dat van de kaasfluisteraar.
Geen grap. In grote kaaspakhuizen lopen mensen rond met een klein hamertje. Ze tikken tegen een wiel kaas, leggen hun oor tegen de korst en luisteren aandachtig naar de klank. Aan dat doffe of heldere geluid kunnen ze horen of de kaas mooi gerijpt is of dat er ergens binnenin een scheurtje zit.
Ja wat, stel je voor dat de witte jassen dat ook konden. Dat die ook gewoon een klein hamertje hadden. Eén tikje, even luisteren en klaar. Dat zou een hoop scanapparaten en slapeloze nachten schelen.
Nou ja, een mens is nu eenmaal geen Emmentaler.
Maar tussen die Emmentaler en de Gouda in, gaf het me wel inspiratie
De Kaasfluisteraar
Er was eens, lang geleden, een klein dorp waar iedereen zijn eigen beroep had. Er was een smid. Een molenaar. Een timmerman. Een bakker.
En helemaal aan het einde van het dorp woonde de oude kaasfluisteraar.
Niemand wist eigenlijk hoe oud hij was. Hij sprak weinig.
Maar iedere ochtend liep hij met een klein houten hamertje langs de planken waarop honderden kazen lagen te rijpen.
Bij elke kaas tikte hij één keer. "Tok."
Daarna legde hij zijn oor tegen de korst. Soms knikte hij tevreden. Soms schudde hij langzaam zijn hoofd.
En heel af en toe zei hij zachtjes: "Nog een week."
Meer nooit.
De mensen uit het dorp vonden dat allemaal heel normaal. Kinderen groeien nu eenmaal op met de overtuiging dat iedere kaas een fluisteraar nodig heeft.
Pas toen er een vreemdeling door het dorp trok, begon iemand vragen te stellen.
"Waar luistert die man eigenlijk naar?"
De dorpelingen haalden hun schouders op. "Naar de kaas."
"Ja, dat zie ik."
"Nee... hij luistert écht."
De vreemdeling begon te lachen. "Een kaas praat toch niet."
Dat hoorde de oude man. Hij glimlachte. "Nee," zei hij. "Dat zou ook veel te gemakkelijk zijn."
Hij pakte een grote oude Goudse van de plank, tikte er zachtjes tegen en hield hem tegen het oor van de vreemdeling.
"Luister."
"Ik hoor niets.
"Precies." Hij zette de kaas terug. "Nu is hij klaar."
De vreemdeling keek hem aan alsof hij zijn verstand verloren had. "Hoe weet je dat dan?"
De oude man dacht even na. "Na vijftig jaar luisteren," zei hij, "leer je het verschil tussen een kaas die niets te vertellen heeft. en een kaas die gewoon nog niet uitgesproken is."
De vreemdeling vertrok even verward als hij gekomen was.
En het dorp ging weer verder.
De smid smeedde. De bakker bakte. De molen draaide.
En iedere ochtend wandelde de oude kaasfluisteraar opnieuw langs zijn kazen.
Tok.
Luisteren. Knikken.
"Nog een week."