De voorbije nachten heb ik meer achter de PC dan in bed doorgebracht.
Rugpijn is een vervelend beestje. Zo eentje die vindt dat slapen zwaar overschat wordt.
Dus zat ik laatste tijd, en vooral de laatste dagen, 's nachts meer acher de PC dan in mijn bed. Cappuccino erbij. Een beetje mopperen. Een beetje tokkelen.
En dan ontstaat er weer iets
Een boek.
Of beter gezegd: een sprookjesboek.
Wie mijn reacties hier al wat langer volgt, weet dat ik vaak moeite heb met gewone troostwoorden. Soms lees ik hier zoveel verdriet dat elk "veel sterkte" plots veel te klein aanvoelt.
Dan schrijf ik liever een sprookje.
Over een oude tuinman. Een roodborstje. Een vuurtoren. Een uil. Een boom met littekens.
Want vreemd genoeg kunnen verzonnen personages soms dingen zeggen die gewone mensen niet meer uitgelegd krijgen.
In de loop van de voorbije maanden zijn zo tientallen verhaaltjes of sprookjes ontstaan. Pretentieloos. Meestal als antwoord op iemand die hier zijn of haar verhaal deelde.
Ik heb ze nu allemaal samengebracht in één boekje.
Verhalen uit het Fluisterbos.
Het is geen boek over kanker.
Maar bijna elk verhaal is wel geboren uit een ontmoeting met iemand die kanker, verdriet, angst, eenzaamheid of afscheid op zijn pad kreeg.
De mensen van kanker.nl hebben de zaadjes geplant. Ik heb er alleen een bos rond verzonnen.
Misschien herken je onderweg een verhaal dat ooit voor jou geschreven werd.
Misschien herken je iemand anders.
En misschien... heel misschien... herken je af en toe ook een stukje van jezelf.
Je kan de link hieronder vinden. en uiteraard komen er nog wel wat sprookjes bij.
En nu ga ik proberen iets te doen wat de voorbije nachten niet echt gelukt is.
Slapen.
Vanochtend gestart met morfine, en die schijnt te werken. Dus ik heb goede hoop
Al heb ik stiekem het vermoeden dat die rugpijn achteraf misschien toch nog ergens goed voor geweest is.