Mevr Willy heeft haar eigen geur.
Nou, das eigenlijk geen bijzonder slimme openingszin voor een blog wanneer je al zo lang getrouwd bent en nog graag een paar jaar verder wilt.
Dus voor alle duidelijkheid: zij stinkt niet.
Maar ze ruikt naar mevr willy
Dat merk je vooral wanneer ze er niet is. Een jas die ergens hangt, haar hoofdkussen, een trui die ze gedragen heeft.
Daar zit iets in wat niet uit een flesje komt. Geen parfum, geen wasverzachter, geen douchegel met extract van een of andere tropische vrucht waarvan niemand weet hoe die er eigenlijk uitziet.
Gewoon zij.
En blijkbaar doet ons brein daar veel meer mee dan we denken.
Er is daar zelfs serieus onderzoek naar gedaan. Mensen worden rustiger van de geur van hun partner. Ze voelen zich veiliger, meer verbonden, soms zelfs minder alleen. Een gedragen T-shirt kan blijkbaar iets wat een foto niet kan.
Raar eigenlijk, toch ?
We besteden een behoorlijk deel van ons leven aan het verwijderen van menselijke geuren. We douchen, wassen, smeren, spuiten, verluchten en gooien onze kleren in machines die ervoor zorgen dat een volwassen mens uiteindelijk ruikt naar Alpenweide, lentebries of exotische orchidee.
En ondertussen blijkt juist dat kleine beetje mensengeur belangrijk te zijn.
En nog duidelijker wordt het wanneer iemand sterft.
Mensen bewaren dan soms een trui. Een jas. Een kussensloop. Niet alleen omdat die van hem of haar was, maar omdat er nog iets aan hangt wat langzaam verdwijnt. Een geur die je niet kunt fotograferen, niet kunt opslaan op Google Foto's en ook niet kunt terughalen wanneer hij eenmaal weg is.
Nou, waarschijnlijk zal er bij ons thuis ooit ook zo'n kast zijn. Met mijn truien erin.
Want aangezien statistiek, prostaatkanker en gezond verstand ongeveer dezelfde richting uit wijzen, bestaat er een grote kans dat Mevr Willy degene zal zijn die ervoor staat.
Stof tot nadenken. Dat er na al dat gedoe van een mensenleven misschien een moment komt waarop iemand die van je gehouden heeft met haar neus in een oude trui staat omdat daar nog een heel klein beetje van jou in zit.
En dan hoop ik eigenlijk dat ze de juiste pakt. Niet die waarmee ik twee dagen in de tuin heb gewerkt. Liefde heeft grenzen.
Maar het ontroert me ook. Meer dan een grafsteen eigenlijk. Op een steen staat een naam, twee datums en als je pech hebt nog een spreuk die je zelf nooit zou hebben uitgekozen.
Een trui heeft niks te vertellen. Die hangt daar maar. De mouwen leeg, een beetje uit model, misschien dat kleine gaatje dat er al jaren in zat en dat nooit dringend genoeg was om er iets aan te doen.
En toch kan zo'n vod plots iemand zijn. Niet echt natuurlijk. Ik geloof niet dat mijn ziel later tussen maat M en de winterjassen zal rondhangen.
Maar misschien zit daar nog even mijn geur.
Ik weet niet welke trui Mevr Willy dan zou kiezen. Misschien gooit ze de hele handel meteen naar de kringwinkel en denkt ze: eindelijk plaats in die kast. Dat zou ook kunnen. Ik ken haar.
Maar mocht ze er toch eentje houden, dan hoop ik dat ze er af en toe haar neus in steekt.
Niet te lang. Even maar.
En dan mag ze hem wassen.
Want op den duur gaat zelfs eeuwige liefde stinken.