De Slag om Thorn was voorbij.
In de kronieken mocht ze als een overwinning worden opgetekend. De koninklijke vaandels hadden boven het Witte Stadje gewapperd, de reiswagen was veilig teruggekeerd en Ettertje had geen enkele bres in de Ribbenwal kunnen forceren.
Maar niemand in de Hoge Krijgsraad maakte zich illusies. De slag was gewonnen. De manier waarop was nauwelijks voor herhaling vatbaar.
Thorn had namelijk iets pijnlijk duidelijk gemaakt. Niet alleen Ettertje was een probleem geworden. De verdediging zelf begon het rijk langzaam te wurgen. Fentanyl, Oxycodon, Pregabaline, Dexamethason en de ruiters van OxyNorm hadden met vereende krachten de zwarte legers teruggeslagen.
Zonder hen waren de muren waarschijnlijk bezweken.
Maar achter diezelfde muren zag het slagveld er nauwelijks beter uit. Een loodzwaar spook van vermoeidheid trok door de straten. Wachters vielen tegen de kantelen in slaap, handen beefden boven hun wapens, vingers gehoorzaamden hun bevelhebbers niet meer en uit hele regimenten vloeide de kracht weg alsof ergens diep onder het paleis de levensbronnen waren vergiftigd. Zelfs de sluiswachters konden hun posten niet meer behoorlijk bemannen.
Ettertje had tijdens Thorn nauwelijks hoeven winnen. Hij hoefde alleen maar te blijven aanvallen. Hoe harder het rijk zich verdedigde, hoe meer schade het zichzelf toebracht.
Daarom lag op de tafel van de Hoge Krijgsraad ditmaal geen plan voor een groot offensief. Er lag een veel moeilijkere opdracht: de Ribbenwal moest behouden blijven, maar het rijk moest opnieuw leefbaar worden. Meer soldaten naar de muren sturen was geen oplossing meer. Nog zwaardere wapens evenmin. Als de volgende veldslag opnieuw zoals Thorn gevoerd moest worden, zou Ettertje misschien buiten de poorten blijven, maar zou er binnen de muren nauwelijks nog een koninkrijk overblijven om te verdedigen.
Er moesten andere oplossingen komen. En gevonden worden.
De eerste beslissing viel bij de zware cavalerie. Oxycodon werd voor de Krijgsraad geroepen. Niemand betwistte zijn verdiensten. Maandenlang had hij aan de voorste linies gevochten en ontelbare zwarte pijlen uit de lucht gehaald. Maar zijn legioenen waren log geworden. Waar ze trokken, bleef een zware verdovende mist achter en toch wist Ettertje nog altijd vuur over de Ribbenwal te krijgen.
De oude veldheer werd bedankt voor bewezen diensten en zijn vaandel werd van de hoofdpoort gehaald.
Nog diezelfde dag klonken hoefslagen in de verte. Uit het noorden naderde een nieuwe ruiterschaar. Zwarte paarden, zware bepantsering, geen trompetgeschal.
Voorop reed een veldheer uit het oude huis der Hydromorfonen.: Palladone.
Hij groette de wachters nauwelijks, reed dwars door de binnenpoort en liet nog voor zonsondergang zijn vaandel boven de Ribbenwal hijsen.
Ettertje reageerde onmiddellijk. Vanuit T4 en T5 kwamen de eerste zwarte pijlen over de bergkam. De wachters doken achter de kantelen, de noodhoorns klonken en aan de voet van de Ribbenwal verschenen opnieuw de zwarte banieren. Palladone wachtte niet. Met één bevel gingen de poorten open. Zijn ruiters stormden naar buiten, zwaar bepantserd en zonder aarzelen recht tegen de voorste linies van Ettertje in. De eerste botsing dreunde door de vallei. Zwaarden sloegen op schilden, paarden steigerden tussen de zwarte boogschutters en nog voor de vijand zijn tweede salvo kon lossen, waren de eerste stellingen al onder de voet gelopen.
Ettertje stuurde versterkingen. Palladone wierp zijn reserves in de strijd. De zwarte boogschutters weken terug naar de hellingen en tegen de avond waren de meeste vuurhaarden langs de Ribbenwal gedoofd.
De eerste berichten waren gunstig. Palladone bleek minstens even geducht als zijn voorganger en bovendien leek hij aanzienlijk minder verdovende dampen achter te laten.
Maar Ettertje was niet verslagen. Vanuit zijn hoger gelegen stellingen bleef hij de Ribbenwal bestoken. Minder hevig, minder voortdurend, maar af en toe wist een zwarte pijl toch nog over de kantelen te vliegen.
Nu, amper drie dagen later, beginnen de berichten van het front een duidelijker beeld te geven. Palladone houdt Ettertje beter in bedwang en de gevreesde verdovende mist lijkt merkbaar dunner. De wachters blijven langer rechtop staan, de binnenplaatsen liggen niet meer voortdurend bezaaid met slapende soldaten en vooral opvallend: uit de benen van de krijgers lijkt iets van de oude kracht terug te keren.
Maar er komen nog steeds pijlen door. Soms maar een paar, soms een hele reeks. En de koning heeft inmiddels meer dan genoeg van die zwarte pijlen gevoeld om te weten dat zelfs een enkele treffer bijzonder onaangenaam kan zijn.
De Hoge Krijgsraad komt opnieuw bijeen.
Ditmaal verloopt de vergadering allesbehalve eensgezind. De koninklijke pijndokters wijzen op de vooruitgang die Palladone heeft gebracht. Zijn cavalerie moet de kans krijgen zich verder te bewijzen. Bovendien herstelt het rijk nog maar pas van de zware verdovende nevels. Nieuwe versterkingen kunnen die moeizaam herwonnen kracht opnieuw in gevaar brengen.
De koning luistert. Hij kent hun bezwaren. Maar hij kent ook Ettertje. En iedere keer dat er opnieuw een pijl over de Ribbenwal vliegt, is hij degene die hem moet opvangen.
Daarom neemt hij, tegen het advies van zijn pijndokters in, een besluit dat de vergadering behoorlijk in beroering brengt.
De Fentanyllegioenen zullen worden versterkt.
Palladone blijft aan de voorste linies. Zijn cavalerie heeft haar waarde inmiddels bewezen. Maar achter haar zullen de zware Fentanyllegioenen hun gelederen uitbreiden, met extra versterkingen op de plaatsen waar Ettertjes pijlen nog altijd weten door te dringen.
Het koninklijk bevel draagt de datum 12 november.
De generaals kijken elkaar bezorgd aan. Was tijdens de vorige Krijgsraad niet uitdrukkelijk besloten dat nóg meer soldaten en nóg zwaardere wapens geen oplossing konden zijn? En nu beveelt de koning precies datgene waarvoor ze gewaarschuwd hebben.De pijndokters blijven bij hun bezwaren. De koning blijft bij zijn besluit. Hij wil die laatste pijlen uit de lucht.
Of de versterkingen daarin zullen slagen, weet niemand. En al evenmin of het koninkrijk de bijkomende troepen zal verdragen zonder opnieuw een hoge tol te betalen. Vanaf 12 november zullen de wachters daarom niet alleen de vijandelijke stellingen in de gaten moeten houden, maar ook hun eigen gelederen.
Een ander belangrijk vraagstuk verdwijnt daarmee voorlopig van de agenda.
Pregabaline.
De geheimzinnige meester van de neveltroepen blijft voorlopig onaangeroerd. Zijn manschappen voeren diep onder de vestingmuren een onzichtbare oorlog tegen Ettertjes sluipschutters. Maar hun verdovende dampen blijven niet netjes in de zenuwtunnels. Vooral 's morgens kruipen ze door de straten en maken ze van de Kroniekenzaal bijwijlen een slaapzaal. De hofgeleerden verdenken Pregabaline ervan een aanzienlijk aandeel te hebben in de aanhoudende vermoeidheid.
Toch zullen zijn troepen voorlopig op hun posten blijven. Eerst moet duidelijk worden wat de versterkte Fentanyllegioenen vermogen. Als de Ribbenwal daarmee voldoende beschermd raakt, kan de Hoge Krijgsraad onderzoeken of een deel van Pregabalines neveltroepen teruggetrokken kan worden.
Maar dat is voor later. Eén veldslag tegelijk. Voorlopig blijft Palladone aan het hoofd van de cavalerie. Fentanyl bereidt zijn versterkingen voor, Dexamethason staat nog altijd hoog op de muren met zijn witte staf en Pregabaline bewaakt de zenuwtunnels. Ook de ruiters van OxyNorm houden hun paarden gezadeld, klaar om bij nieuwe aanvallen uit te rukken.
Aan de overkant branden Ettertjes smederijen nog altijd. Zijn zwarte vaandels zijn niet verdwenen en vanuit T4 en T5 blijven de boogschutters hun kans afwachten.
De koning staat op de hoogste toren. Beneden hem strekt de gehavende Ribbenwal zich uit, nog altijd overeind. Palladones ruiters patrouilleren langs de kantelen en vanuit de binnenplaatsen klinkt opnieuw het vertrouwde gekletter van wapens. Het koninkrijk herleeft. Voorzichtig, maar onmiskenbaar.
Aan de overkant worden nog altijd pijlen geslepen. Af en toe suist er een over de vestingmuur en vindt zijn doel.
Nog vier dagen. Dan zullen de versterkte Fentanyllegioenen aantreden.
De koning trekt zijn zwaard en heft het hoog boven de kantelen. Beneden hem barst een donderend krijgsgeschreeuw los. De oorlogshoorns schallen over de vallei, tot diep in het vijandelijke gebied. Laat Ettertje maar horen dat de strijd nog lang niet gestreden is.
Maar wanneer de hoorns zwijgen, blijft de koning alleen achter op zijn toren.
Hij heeft zijn bevel gegeven. Tegen het advies van zijn raadgevers in. Met de hoop dat zijn koninkrijk eindelijk van die vervloekte pijlen verlost raakt.
En met de knagende vrees dat hij zojuist zijn eigen soldaten opnieuw tot een zware beproeving heeft veroordeeld.
Op 12 november zullen de eerste versterkingen arriveren.
De koning kijkt nog eenmaal naar de Ribbenwal.
Hopelijk heeft hij geljk