De Oude Vrijsters van het Forum
Soms stoot ik op een feitje waarvan ik eerst denk dat iemand mij voor de gek houdt.
Zo ontdekte ik onlangs dat vrouwelijke leerkrachten vroeger op sommige plaatsen niet mochten trouwen.
Niet dat men het huwelijk verbood. Nee nee. Trouwen mocht gerust. Men stond zelfs enthousiast te applaudisseren wanneer de bruidegom arriveerde. Alleen kreeg de juffrouw daarna ongeveer de volgende mededeling:
"Proficiat met uw huwelijk. En nu kunt ge uw krijtje inleveren."
Ik moest dat twee keer lezen.
Blijkbaar vond men toen dat een vrouw onmogelijk tegelijk een echtgenoot, drie kinderen, een fornuis, een kippenhok, een waslijn én een klas vol snotneuzen kon beheren.
Mannen daarentegen konden zonder problemen een gezin onderhouden, lesgeven, voorzitter zijn van de duivenbond, twee cafés bezoeken en op zondag scheidsrechter spelen bij de plaatselijke voetbalclub.
Dat was geen enkel probleem.
Vrouwen waren volgens de logica van die tijd veel te fragiel voor zulke avonturen.
Het gevolg was dat er vroeger opvallend veel ongehuwde juffrouwen rondliepen.
"Oude vrijsters", werden ze genoemd.
Een uitdrukking die tegenwoordig ongeveer even populair is als pokken, cholera en de belastingcontroleur.
Nu vraag ik mij af of wij op het forum eigenlijk ook niet onze eigen moderne versie van die oude vrijsters hebben.
Niet letterlijk natuurlijk.
Want tegenwoordig loopt alles door elkaar. Gehuwd, ongehuwd, samenwonend, gescheiden, LAT-relaties, hondenrelaties, kattenrelaties en vermoedelijk bestaan er zelfs mensen die een innige band onderhouden met hun airfryer.
Maar toch.
Sommige forumleden lijken zo vergroeid met het forum dat ik mij afvraag of ze daar niet stiekem wonen.
Ge kent ze wel.
Mensen die op elk uur van de dag aanwezig zijn.
Vijf uur 's morgens.
Forum.
Half zeven.
Forum.
Tien uur.
Forum.
Middernacht.
Forum.
Als ge om drie uur 's nachts een bericht plaatst over een vreemde uitslag op uw grote teen, dan is er altijd wel iemand die binnen de zeven minuten antwoordt:
"Dat had ik ook in 2018. Hier zijn drie links, twee studies en een foto."
Dat zijn de echte veteranen.
De mensen die ondertussen meer tijd hebben doorgebracht met lotgenoten dan met hun eigen familie.
Sommigen kennen elkaars PSA-waarden beter dan hun trouwdatum.
Anderen weten exact wanneer iemand zijn laatste scan had, maar zijn vergeten waar ze hun autosleutels gelegd hebben.
En eerlijk gezegd vind ik dat ergens prachtig.
Want achter al die schermnamen zitten mensen die elkaar vaak nooit gezien hebben, maar soms meer van elkaar weten dan buren die al twintig jaar naast elkaar wonen.
Misschien zijn wij dus geen oude vrijsters.
Misschien zijn wij een soort digitale kloostergemeenschap.
Een verzameling mensen die elkaar gevonden hebben op een plek waar niemand eigenlijk had verwacht terecht te komen.
Niet omdat we daar ooit bewust voor gekozen hebben.
Maar omdat kanker, ouderdom, zorgen en het leven soms vreemde wegen bewandelen.
En terwijl ik daar zo over zat na te denken, vroeg ik mij plots af wat er zou gebeuren als men die oude regels opnieuw invoerde.
Stel dat het forumbestuur morgen zou aankondigen:
"Vanaf heden moet ieder lid kiezen tussen een huwelijk en een account op het forum."
Ik vermoed dat er dan toch een paar moeilijke gesprekken aan de keukentafel zouden volgen.
"Luister schat," zou iemand voorzichtig beginnen.
"Ik zie u graag. Echt waar. Maar ik zit hier al twaalf jaar op dit forum. En gij zijt pas vijf jaar in mijn leven."
Pfff.
Gelukkig leven we niet meer in die tijd.
Al vermoed ik dat er ergens, diep in een vergeten hemelhoek, een oude schooljuffrouw glimlachend zit toe te kijken.
Ongehuwd.
Met een stapel schoolschriften op haar schoot.
En eindelijk, na honderd jaar, zonder ontslagbrief.
___________________________
Soms lees ik iets waarvan ik spontaan denk: dat kan toch niet waar zijn?
Deze week was dat de ontdekking dat vrouwelijke leerkrachten vroeger in sommige scholen niet mochten trouwen. Of beter gezegd: ze mochten wel trouwen, maar daarna mochten ze geen les meer geven.
Dat is een subtiel verschil.
Het kwam erop neer dat de directeur vriendelijk glimlachte, de rijst van uw jas klopte en zei:
"Proficiat met uw huwelijk, juffrouw. En nu kunt ge vertrekken."
Blijkbaar vond men dat een vrouw onmogelijk tegelijk een echtgenoot én een klas kinderen kon beheren.
Toen ik dat las, moest ik onmiddellijk aan mezelf denken.
Niet omdat ik juffrouw had willen worden. God beware. Na een halve dag tussen dertig kinderen zou men mij waarschijnlijk zelf op de speelplaats moeten afhalen met een dwangbuis.
Nee, ik moest denken aan het forum.
Want als die oude regels vandaag nog zouden bestaan, dan vrees ik dat Mevr willy mij op een dag ook voor een keuze zou stellen.
"Willy," zou ze zeggen, "het is tijd. Ge moet kiezen. Ofwel ik, ofwel dat forum."
En dan wordt het ingewikkeld.
Niet omdat ik zou twijfelen tussen mijn vrouw en een website. Dat antwoord hoort ge uiteraard te geven binnen de drie seconden als ge uw pensioen wilt halen.
Maar toch.
Ergens zou er een klein stemmetje beginnen protesteren.
Want voor ik ziek werd, had ik nauwelijks contact met mensen buiten mijn directe omgeving. Ik was heel mijn leven eerder een stille mens. Teruggetrokken. Mijn wereld was niet zo groot.
En toen kwam kanker.
Van alle cadeaus die die rotziekte mij bezorgd heeft, was het forum misschien wel het vreemdste.
Plots zaten daar mensen die begrepen waarover ge sprak. Mensen die wisten wat een PSA was zonder dat ge eerst een kwartier uitleg moest geven. Mensen die zonder verpinken konden meepraten over scans, bestralingen, hormonen, incontinentie en andere onderwerpen waarmee ge op een verjaardagsfeest niet noodzakelijk veel succes oogst.
En voor ik het goed besefte, was ik er elke dag.
's Morgens bij de cappuccino.
's Middags tussen twee bezigheden.
's Avonds nog eens.
Soms alleen om te lezen.
Soms om te schrijven.
Soms omdat mijn hoofd te vol zat.
En soms gewoon omdat ik nieuwsgierig ben naar de mens achter de nickname.
Dat is trouwens een afwijking van mij.
De meeste mensen lijken perfect gelukkig met een schermnaam en een profielfoto van een kat, een bloem of een zonsondergang.
Ik niet.
Ik wil weten wie daar zit.
Hoe die mens praat.
Hoe hij lacht.
Wat hem bezighoudt.
Vandaar de appgroepen. Vandaar de Kamanido's. Vandaar al die ontmoetingen die uit het forum zijn gegroeid.
Het forum is voor mij nooit alleen een forum geweest.
Het is een verzameling mensen.
En daar wringt misschien juist het schoentje.
Want vroeger verloor een juffrouw haar job zodra ze trouwde.
Ik vrees dat ik vandaag mijn huwelijk zou verliezen zodra ik nóg meer tijd op het forum doorbreng.
Gelukkig is Mevr willy een geduldig mens.
Al vermoed ik dat zij soms met lichte wanhoop kijkt naar een man die alweer achter zijn scherm zit te tikken terwijl de afwas wacht.
Of terwijl zij iets vertelt en ik ondertussen denk: tiens, dat zou eigenlijk een goed blog zijn.
Dat laatste mag ze natuurlijk niet lezen.
Dus laat ons afspreken dat dit tussen ons blijft.
En mocht er ooit toch een officiële keuze gemaakt moeten worden, dan kies ik uiteraard voor mijn huwelijk.
Zonder aarzelen.
Zonder twijfelen.
Zonder nadenken.
Al zou ik daarna misschien stiekem nog even inloggen.
Gewoon om te kijken of er nieuwe berichten zijn. 😏