De liturgie van de wachtzaal

Na een paar jaar kanker begint een mens de rituelen te herkennen.

Niet de grote rituelen van het leven. Die kent iedereen.

Ik bedoel de kleine.

De bijna heilige gewoontes van een wachtzaal.

Ge stapt binnen. Altijd iets trager dan buiten. Alsof de deur ongemerkt een stukje van uw haast afneemt.

Ge meldt u aan.

Ge krijgt een vriendelijk knikje van de mevrouw achter het loket.

Ge zoekt een stoel.

Nooit vlak naast iemand.

Maar ook niet helemaal alleen.

Er bestaat blijkbaar een ongeschreven evangelie van de wachtzaal. Niemand heeft het ooit gelezen. En toch houdt iedereen zich eraan.

Dan begint de stilte.

Niet de stilte van een lege kerk.

De stilte van mensen die allemaal hetzelfde vragen, maar elk een ander antwoord vrezen.

Er wordt nauwelijks gesproken.

Een kuch.

Het geritsel van een tijdschrift dat niemand echt leest.

Een gsm die voorzichtig op stil wordt gezet.

Meer is er niet nodig.

Iedereen bidt op zijn eigen manier.

De ene kijkt voortdurend naar de klok.

De andere staart naar buiten.

Nog iemand bladert al twintig minuten in hetzelfde tijdschrift zonder één bladzijde om te slaan.

Ik heb het zelf ook geprobeerd.

Lezen.

Dat lukt mij nooit.

Mijn ogen lezen de woorden.

Mijn hoofd leest bloedwaarden.

Af en toe gaat een deur open.

Een naam klinkt.

Niet luid.

Bijna plechtig.

Iemand staat op.

Trekt zijn broek nog eens goed.

Kijkt heel even naar zijn partner.

En verdwijnt.

Zoals zoveel pelgrims vóór hem.

De deur valt weer dicht.

En de stilte schuift gewoon een stoel op.

Het wonderlijke is dat ge niemand kent.

En toch kent ge iedereen een beetje.

Ge weet wie hier voor de eerste keer zit.

Ge ziet wie al jaren meedraait.

Ge herkent de mensen die proberen dapper te kijken.

En ook degenen die daar vandaag geen energie meer voor hebben.

Er wordt niets gevraagd.

Niets uitgelegd.

Dat hoeft niet.

In een wachtzaal spreken littekens een taal waarvoor geen woorden bestaan.

Soms vraag ik mij af hoeveel hoop er in zo'n ruimte hangt.

Of hoop eigenlijk gewicht heeft.

Misschien daarom voelen wachtzalen soms zo zwaar aan.

Omdat iedereen er een beetje hoop heeft achtergelaten.

En een beetje angst.

Wanneer uiteindelijk mijn naam klinkt, schrik ik nog altijd een beetje op.

Alsof ik vergeten was waarvoor ik eigenlijk gekomen ben.

Ik sta recht.

Glunder nooit.

Bibber zelden.

Maar ergens onderweg naar die deur denk ik telkens opnieuw hetzelfde.

Laat het meevallen.

Meer vraagt een mens eigenlijk niet.

En wanneer de deur achter mij dichtvalt, blijft de liturgie gewoon doorgaan.

Er schuift iemand een stoel op.

Iemand anders kijkt naar de klok.

Een tijdschrift wordt weer opengevouwen.

En ergens zit een man te doen alsof hij leest.

Terwijl hij, net als ik al die keren daarvoor, in werkelijkheid alleen maar wacht op één enkele zin die de rest van zijn dag zal bepalen.

Misschien is dat wel het vreemdste aan kanker.

Niet dat ge leert leven met ziekte.

Maar dat ge onderweg de rituelen leert van een wereld waarvan ge altijd gehoopt had nooit lid te moeten worden.

-----------------