Koude koffie
Ik drink veel te veel koffie.
Dat zeggen ze toch. Zelf vind ik dat ik gewoon te weinig mokken heb. Tegen dat ik de vorige terugvind tussen de papieren, de boeken, de pillendoosjes en de notities die ik absoluut niet mocht vergeten, is de koffie alweer koud.
Vroeger gooide ik die weg.
Nu niet meer.
Je neemt een slok, trekt even een vies gezicht en denkt: ach ja... ook koude koffie is nog altijd koffie.
Het is een eigenaardigheid die ik pas heb geleerd sinds kanker mijn agenda beheert.
Vroeger leefde ik warm.
Er waren plannen voor volgende zomer. Ideeën voor over vijf jaar. "Dat doen we ooit nog wel." Het leven stond voortdurend op een zacht vuurtje. Als iets vandaag niet lukte, dan morgen. Of volgende week.
Mijn koffie mocht gerust even wachten.
Nu niet meer.
Niet omdat ik bang ben morgen dood te zijn. Zo werkt dat gelukkig niet. Maar omdat kanker je leert dat "later" een woord is met een houdbaarheidsdatum.
Ik koop nog altijd planten voor in de tuin. Ik begin nog altijd aan een boek waarvan ik niet weet of ik het zal uitlezen. Ik maak zelfs plannen voor volgend jaar.
Maar ik drink mijn koffie iets sneller.
Niet letterlijk.
Ik bel mensen sneller terug. Ik zeg rapper dat ik iemand graag zie. Ik stel minder uit. Niet altijd, ik blijf een kampioen in procrastineren, maar toch iets minder dan vroeger.
En toch...
Er zit ook een andere kant aan.
Sommige koffie moet gewoon koud worden.
Sommige dromen ook.
Er zijn behandelingen waarvan je ooit dacht dat ze jaren zouden werken. Tot ze dat niet meer deden.
Er zijn mensen die onderweg uit je leven verdwijnen. Niet uit kwaadheid. Niet omdat iemand iets verkeerd deed. Gewoon omdat het leven andere afslagen neemt.
En weet je?
Misschien hoeft dat niet altijd een tragedie te zijn.
We doen alsof alles behouden moet blijven. Alsof elke vriendschap levenslang hoort te duren. Alsof elke behandeling moet blijven aanslaan. Alsof elk hoofdstuk eindeloos verlengd kan worden.
Maar dat is niet hoe het leven geschreven is.
Zelfs de beste koffie wordt koud.
Niet omdat je gefaald hebt.
Gewoon... omdat koffie nu eenmaal afkoelt.
Misschien geldt dat ook voor een lichaam dat moe wordt. Voor een ziekte die langzaam terrein wint. Voor een leven dat ooit zal eindigen.
Dat maakt het niet minder mooi.
Integendeel.
Misschien is warmte juist zo kostbaar omdat ze tijdelijk is.
Misschien geniet ik daarom vandaag meer van een kop koffie dan twintig jaar geleden.
En als ik hem toch weer laat koud worden...
Dan warm ik hem niet meer op.
Ik neem gewoon een slok.
Hij smaakt anders dan vroeger.
Maar daarom nog niet slechter.