DE BLOGBERICHTEN

Zomaar een hersenspinsel

Het  is een soort ongeschreven wet geworden ten huize Willy. Zaterdag en zondag zijn heilige dagen, gereserveerd voor cappuccino, een middagdutje en het uitvoerig bespreken van de stand van de koers, ook al weten we allebei niet meer wie er eigenlijk rijdt. Bloggen doe ik dan niet meer . Of ik probeer niet meer. Want als het vanbinnen begint te kriebelen, écht te kriebelen dan wil het wel eens gebeuren dat er toch iets verschijnt.

Soms moet je een les niet uit een boek halen, maar uit je eigen vel laten snijden.Gisteren was zo’n dag.

Soms lees je op het forum iets , een reactie, een gewone zin, maar die dan ineens, met wat vertraging misschien,  keihard binnenkomt. 

Ten huize Willy wordt weinig over kanker gepraat.

Minderjarig. En dan?

Er zijn van die dagen dat ik, ondanks alles, blij ben dat ik al zeventig ben. Niet uit fatalisme, wel uit dankbaarheid. Want als ik dan toch dood moet aan kanker – en die kans is dus best reëel – dan liever op het einde van een gevuld leven dan ergens halverwege, zonder afronding, zonder afscheid. Liever na zeven decennia piekeren, proberen en ploeteren, dan in het begin, wanneer alles nog moet beginnen.

Gaat het wel ? 

Vorige week heb ik het Groot Smoelenboek de wereld in gegooid.Een boek met koppen. Letterlijk.

Ten huize van Mr willy wordt dus gewerkt aan liefde. Aan toewijding. Aan huwelijksonderhoud in zijn meest zuivere vorm: oogdruppels.

“De mensheid heeft altijd vooruitgang geboekt door grootheidswaanzin, maar zelden door mededogen. En toch danken we ons comfort aan beide.” — Mariana Mazzucato

Hé Martin

“Het verdriet om wie we verliezen is groot, maar het weegt nooit zwaarder dan de vreugde dat we hen ooit mochten gekend hebben.”

Niks zo vreemd als een getal.Een getal dat beslist hoe je je dag begint, hoe je cappuccino smaakt, hoe je naar je eigen lichaam kijkt alsof het plots een appartement is waarin iemand anders huurloos is ingetrokken.

Talloos zijn de keren dat ik ’s nachts of 's morgens in de vroeg uurtjes, achter de pc zit, tas cappuccino ernaast. Gewoon zitten, wat denken, wat tokkelen op het toetsenbord. Het huis slaapt. Ik niet. En dat is dan gewoon zo.

Soms vraag ik me af of ik wel in de goede eeuw leef.

Lieve Lieve TimoGisteren middag, om halfeen ben je overleden

Zoals ik gisteren zei: leven is samen dingen doen.Vandaag hebben we gewandeld. Tien kilometer verder,  door de bossen van Schilde. Niks bijzonders. Gewoon groen, stilte en een rustig tempo. Precies goed.

No Time to Die. De laatste James Bond film. Daniel Craig die nog één keer de wereld redt, zichzelf kapot loopt, en ondertussen kijkt alsof hij ook al een paar chemo kuren achter de rug heeft. En op het einde fatsoenlijk sterft, zoals dat hoort bij helden van het oude type.  Exit James bondEn daar heb ik gisteravond naar gekeken.  Op Netflix.Nou, van de film zelf ben ik intussen al veel kwijt. Auto’s, kogels, slechteriken, mooie vrouwen — het verdampt sneller dan de warme melk in mijn cappuccino.

Ik heb een nieuwe afwijking ontwikkeld.Nee, geen medische dit keer, maar een creatieve, en ik vrees dat ze chronisch is.

Je kunt er niet meer naast kijken: gepensioneerden zijn tegenwoordig overal. Op de markt, in de rij aan de apotheek, op de loopband bij de kiné. En dan bedoel ik niet de klassiekers met een wandelstok en een krakende rug, maar ook de moderne:  zongebruind, sportief, met een e-bike in de garage die meer gekost heeft dan mijn eerste auto  en een agenda die voller staat dan die van een minister.

Het eerste forumloze weekend zit erop. Nog niet helemaal, maar 't is lang genoeg geweest.

Gvd Willy, zit ge nu wéér achter die pc?”

Er was een tijd dat wachten nog iets gezelligs had. Dat je bij de kapper binnenwandelde zonder afspraak, een stoeltje zocht tussen de oude boekjes, en terwijl je wachtte hoorde hoe de lokale roddels zich door de ruimte krulden. Soms duurde het een uur. Soms wat langer. Maar dat gaf niet — je zat warm, je luisterde, je maakte een praatje met een ander hoofd dat ook aan de beurt moest. Geen timer, geen schermpje dat je riep met een “beurt 46 aan loket 3”, gewoon: wachten zoals wachten bedoeld was.

Er zijn dagen waarop ik dat forum openklap met een lichte weerzin, niet omdat ik bang ben voor mijn eigen miserie, maar omdat ik bijna zeker weet dat er ergens slecht nieuws ligt te wachten. Geen drama, geen uitroeptekens, gewoon dat stille bericht dat zegt: het is weer iemand. Zo’n bericht dat je leest terwijl je denkt dat je er tegen kunt, en dat zich pas uren later vastzet, ergens onder je huid, waar gedachten blijven zitten die geen naam hebben.

Dromen sterven niet (denk ik)

Ze hebben tegenwoordig de mond vol van recycleren. Er bestaan hele campagnes rond, onderwijsmodules, apps, en binnenkort ongetwijfeld ook een staatssecretariaat. Ik zie het al voor me: een departement “Hergebruik & Herademing”, met een kabinet vol jonge mensen in gerecycleerde pakken, biologisch afbreekbare sneakers en een koffiemok uit bamboe. En als je daar op bezoek komt, krijg je water geserveerd in een kartonnen beker die na gebruik wordt omgetoverd tot een vogelnestje.

Voor alle duidelijkheid, en voor wie het vorige blog gemist heeft:ik heb onlangs een boze, officiële, aangetekende brief uit de hemel gekregen. Zo eentje met dossiernummer, dreigende toon en zinnen die je niet leest maar ondergaat. Blijkbaar had ik mijn hemelse verplichtingen wat laten versloffen, en daar kijkt men hierboven toch iets minder soepel tegenaan dan ik had gehoopt.

Polehugging

Hij heeft het nog geen vierentwintig uur uitgehouden.

En vandaag heb ik een sneeuwman gemaakt

Sinds ik denosumab neem, wordt er van mij verwacht dat ik braaf en regelmatig op tandcontrole ga. Dat staat zo ongeveer tussen “voldoende poetsen” en “bel ons onmiddellijk bij twijfel” in de bijsluiter, en ik heb geleerd dat je bij dat soort zinnen beter niet te eigenwijs doet. Dus goed. Vandaag was het zover. Eerste controle.Dat bleek ergens in Wijnegem te zijn, vlak bij het shoppingcenter, in zo’n immens tandheelkundig centrum waar je terechtkan voor alles wat rechtstreeks, zijdelings of bij wijze van afgeleide met tanden te maken heeft. Geen praktijk. Een ecosysteem. Een plek waar kiezen, kaken, tandvlees en vermoedelijk ook morele steun netjes onder één dak georganiseerd zijn.

Een paar weken heb ik al uitgelegd wat er lichamelijk aan de hand is. Dat hoef ik niet nog eens over te doen. De kuit doet moeilijk, punt. Wie de medische details wil, kan dat daar rustig nalezen.

Het was de voorbije weken dus echt wel druk geweestNiet het soort drukte waarbij je achteraf tevreden zegt: “Zo, dát hebben we weer mooi gedaan.”Meer het soort drukte waarbij alles tegelijk half blijft liggen, en je aan het eind van de dag vooral blij bent dat je nog weet waar je je pantoffels hebt neergezet.

Ik moet bekennen dat ik de voorbije maanden mijn hemelse verplichtingen een beetje heb laten versloffen. Niet uit onwil, maar uit pure overbezetting beneden: leven, schrijven, sukkelen, denken, vergeten, en af en toe ook gewoon niks doen — wat naar mijn gevoel al een voltijdse job is. En december was dan ook een stinkend drukke maand. Pfff

Héhé. 't Is weer voorbij, die maand december. Pfff...

Ik heb nooit geweten hoe leeg een mens kan zijntot mijn lichaam begon te kraken, traag en koppigals een oud huis dat elke stap herinnert,en ik voor het eerst merkte dat er iets bewoogdat geen gedachte was maar een trilling,een zacht gerommel dat jaren had gewachtom eindelijk gehoord te worden.

Ik heb een nieuwe waterkoker.Een moderne. Zo eentje met een display. En knopjes. En beloftes.

Vroeger was alles beter.

De slinger van Foucault.Geen poëzie, geen mystiek, gewoon een zware bol aan een lange draad. Meer is het niet. En toch hangt ze daar al meer dan anderhalve eeuw koppig heen en weer te gaan, alsof ze iets weet wat wij maar niet willen aannemen.

Of: hoe een kankerlijer leert knikken

Soms, wanneer ik ’s avonds met een cappuccino in de hand gewoon wat zit te staren naar dat scherm van mij vraag ik me af hoe een mensenleven eigenlijk ontstaat. Niet biologisch, dat is kinderspel, maar de échte versie: het verhaal dat je achteraf vertelt, het spoor dat je achterlaat, de kromme bochten die je neemt omdat je denkt dat ze recht zijn.

Nou, je kent dat soort familiefeestjes wel. Zo van die bijeenkomsten waar de genen vrij rondlopen, maar de herkenning ergens onderweg is blijven steken. Vol neven en nichten die je om de paar jaar nog eens ziet en waarbij je je afvraagt: moet ik die nu kennen of niet.

Het overvalt me soms.Niet elke dag. Niet voortdurend. Maar ineens is het er. Zonder waarschuwing. En tijdens de feestdagen komt het sneller binnen, harder en scherper.

Kerstfeest bij ons. Bij ons, ja.Zoals altijd. Een traditie die ik, zolang het enigszins kan, met hand en tand blijf verdedigen. Acht man aan tafel. Dat is perfect haalbaar.

Het gebeurde in UZ Leuven . Om precies te zijn in december 2019. Dat weet ik nog goed, want het was toen ook dat m'n prostaat voor het eerst lastig begon te doen. 

Met de gewaardeerde medewerking van Hans Christian Andersen