Gisteren om zes uur 's morgens eindigde ik mijn vorig blog De slag aan Den Diel achter mijn pc.

Den Diel is een natuurgebied in Mol, langs het Kempisch Kanaal. Bossen, water, Sas 3 en een Baileybrug die daar kort na de Tweede Wereldoorlog als tijdelijke noodbrug werd neergelegd. Twee jaar zou ze dienst moeten doen

Er was eens, heel lang geleden, een dorp waar de mensen bang waren voor het donker. Dat was in die tijd niet zo vreemd, want donker betekende toen nog werkelijk donker. Wanneer de zon achter de heuvels verdween, verdwenen even later ook de huizen, de bomen en de weggetjes ertussen, en wie dan nog buiten moest zijn, liep wat sneller dan overdag en keek liefst niet te dikwijls achterom. In het donker kon immers van alles zitten. Meestal zat er niets, maar dat weet een mens natuurlijk pas wanneer hij weer veilig binnen is.

Het is nog zacht buiten. De zon is al achter de huizen verdwenen, maar helemaal donker wil het nog niet worden. Dat duurt tegenwoordig lang. De warmte van de dag hangt nog wat tussen de struiken en ergens zoemt een dikke hommel rond die blijkbaar ook nog niet naar bed wil. De tuin wordt stiller. Zelfs de vogels houden het stilaan voor bekeken.

We hebben dus zes moeilijke weken achter de rug. Pijn die alsmaar heviger werd, de medicatie erachteraan en meestal liep die een halve straat achter. Tegen dat het ene een beetje begon te werken, had Ettertje alweer iets anders bedacht.Maar sinds het  bezoek aan de pijnkliniek lijkt er heel voorzichtig iets te keren. Ik ga daar nog geen vlaggen voor buitenhangen, want ik ken dat ettertje ondertussen. Maar de doorbraakpijnen zijn duidelijk verminderd en vooral: de OxyNorm is al een paar nachten gewoon in zijn doosje gebleven.

Vijf nachten zijn verstreken sinds de Orde van de Zilveren Naald de onderaardse gangen van T4 was binnengedrongen. Niemand wist precies wat daar beneden gebeurd was. De hofgeleerden spraken over een verdovend elixer en een krachtig ontstekingswerend goedje dat rechtstreeks bij de zenuwbanen was achtergelaten. De krijgers zelf hielden het eenvoudiger. Er was geprikt. Er was gevloekt.

Er zijn kledingstukken die iets met een mens doen. Een goed pak maakt je vanzelf een paar centimeter groter. Een oude joggingbroek zegt dat het u allemaal even geen zak kan schelen. Een stropdas maakt van een gewone mens iemand die plots geacht wordt te weten waarover hij praat. Een fluohesje geeft u gezag. Trek er eentje aan, ga naast een put staan en niemand vraagt wat ge daar doet. En een zwembroek maakt van een buik die thuis nog best meeviel ineens een publiek evenement.

De laatste maanden heeft Mr Willy noodgedwongen nogal wat praktijkervaring met pijn opgedaan. Niet bepaald een cursus waarvoor hij zich vrijwillig had ingeschreven, maar als ge dan toch iedere dag naar de les moet, kunt ge evengoed proberen iets op te steken.En aangezien ondergetekende nog altijd hoofdredacteur, wetenschappelijk medewerker, koffiejuffrouw én voltallige redactie van Kanker voor Dummies is, voelde hij zich bijna beroepshalve verplicht daar iets mee te doen.Want pijn blijkt dus niet gewoon pijn te zijn. En Morfine, die in onze verbeelding ongeveer binnenkomt met een cape, spierballen en de mededeling “laat mij maar even”, blijkt ook niet alles te kunnen oplossen.

Bij het eerste licht gingen de poorten open.De vijf Ettertjes hadden de nacht ervoor hun overwinning gevierd en lagen waarschijnlijk nog ergens hun roes uit te slapen.En dat kwam goed uit. Want de feestvuren boven op T4 en T5 waren nog maar nauwelijks gedoofd toen beneden in het dal een kleine groep krijgers van de Orde van de Zilveren Naald het hoofdkwartier verliet. Geen trompetten. Geen trommels. Geen vaandels.

Vanmorgen werd ik wakker. Nou ja, wakker. Ik was vannacht rond half twee al eens wakker geworden, van de dorst denk ik. Alleszins niet van de hevige pijn en dat alleen al was nieuw. Dus eruit, naar beneden, cappuccino gemaakt en omdat één cappuccino om half twee ’s nachts ook maar zo alleen is, nog eentje. Daarna terug mijn bed in en blijkbaar vrij snel weer vertrokken.Rond vijf uur werd ik opnieuw wakker. Mijn gewone uur eigenlijk. Normaal het moment waarop ik eruit kom, computer aan, cappuccino erbij en de dag kan beginnen. Maar ik had geen zin om op te staan. Ik lag daar eigenlijk veel te lekker.

Bij het eerste ochtendlicht trokken de verkenners van het leger van Mr Willy het slagveld op.Veel viel er niet meer te verkennen. Overal lagen de resten van de gevechten van de afgelopen maand. Paracetamol lag ergens half onder een omgevallen strijdwagen. Diclofenac was nauwelijks nog herkenbaar en wat verderop lagen de gehavende troepen van Tramadol verspreid tussen de rotsen. Ze waren ooit vol goede moed ten strijde getrokken. Het had niet mogen baten.En verderop werd het landschap grimmiger. Daar had het zware geschut zijn sporen nagelaten. Morfine had diepe kraters in het slagveld geslagen. Meer Morfine was aangevoerd. Fentanyl had dagenlang de berg onder vuur genomen. Daarna meer Fentanyl. Oxycodon had geprobeerd de toegangswegen af te sluiten en telkens wanneer de vijand toch door de linies brak, was OxyNorm uitgerukt. De snelle interventiemacht. Snel, meedogenloos en meestal behoorlijk doeltreffend.

Ik ben bang geworden. Goh. Eigenlijk is 't wel wat laat om daar nu nog mee af te komen. Tenslotte zit ik al bijna zes jaar opgescheept met die rotkanker.Natuurlijk ben ik in die zes jaar wel vaker bang geweest. Voor een scan, voor een uitslag, voor een PSA die weer gestegen was. Voor dat moment waarop een dokter zijn scherm naar zich toe draait en nét iets langer zwijgt dan ge prettig vindt. Maar dat was een andere angst. Die had meestal een datum. Ge wist wanneer ge naar het ziekenhuis moest, wanneer de scan was, wanneer de uitslag kwam. Daarna verscheen er een witte jas die vertelde wat ze gevonden hadden en meestal ook wat ze eraan gingen doen. Chemo. Een ander medicijn. Een bestraling. Nog een bestraling. Er was altijd wel ergens een volgende verdedigingslinie. En daarna ging ik weer naar huis. Relatief onbezorgd.

Op 1 september bracht Dyson een nieuwe tandenborstel op de markt.Niet zomaar een tandenborstel natuurlijk. Daarvoor doe je bij Dyson niet aan tandenborstels. De CameraJet kostte 479 euro, had een ingebouwde camera, artificiële intelligentie en kon met een gericht straaltje mondspoelmiddel zelfs tussen je tanden mikken. Zes jaar hadden ze eraan gewerkt.Tien dagen later werd hij alweer uit de handel genomen.Hij was niet waterdicht......

Het is stil aan het front.

De pijnstilling helpt.

Op 17 januari 1920 begon in Amerika de Prohibition, beter bekend als de Drooglegging.

Ettertje is een achterbaks, vals, gemeen rotbeest.

Vanmorgen rond vijf uur werd ik wakker. Wakker van de stilte. Er klopte iets niet.

En nou heb ik de laatste tijd al behoorlijk wat pijnstillers leren kennen. Veel meer dan me lief is. Paracetamol, diclofenac, tramadol en een hoop zwaar geschiut. Morfine, oxycodine, fentanylDe ene doet wat meer dan de andere, sommige doen vooral alsof, en nog andere zijn volgens mij vooral uitgevonden om apothekers iets te doen te geven.En ondertussen blijft die rug van mij blijkbaar van mening dat hij ook nog iets in de pap te brokken heeft.

De pijnstilling is dus weer maar eens verzwaard.

Vroeger vond ik mensen die 's middags gingen slapen oud.

In verschillende gebieden in West-Afrika doen chimpansees iets waar wetenschappers al een tijdje behoorlijk nieuwsgierig van worden. Ze zoeken een steen, nemen die mee naar een bepaalde boom en slaan of gooien hem met kracht tegen de stam. Daarna blijft de steen daar liggen. Bij sommige bomen liggen inmiddels hele hopen. Het gedrag heeft zelfs een officiële naam gekregen: accumulative stone throwing. Dat klinkt meteen een stuk deftiger dan apen die stenen tegen een boom meppen, maar het komt ongeveer op hetzelfde neer.

Rugpijn.Ik had hem niet uitgenodigd, hij betaalde geen huur en aan tafel schoof hij nooit mee aan, maar verder bepaalde hij ongeveer alles. Hij  besliste hoe ik in bed lag. Wanneer ik eruit kwam. Hoe lang ik achter mijn computer kon zitten. Of ik zin had om in de tuin wat te prutsen. En vooral wanneer mijn nachtrust afgelopen was. Daar had hij een vrij eenvoudige regeling voor: wanneer het hem uitkwam.Ik had geprobeerd hem buiten te krijgen met paracetamol. Hij lachte eens. Diclofenac. Nog altijd niks. Tramadol.Niks. Morfine dan maar Bij die laatste werd hij eventjes wat stiller, maar na een tijdje zat hij weer vrolijk met zijn voeten op tafel alsof het zijn eigen huis was.

Hier op het forum lezen we nogal wat af. Over chemo’s die mensen compleet onderuit halen. Over angst voor scans. Over slecht nieuws, vermoeidheid waar geen dutje tegen helpt. En ook over pijn. Soms verschrikkelijke pijn. Mensen die ’s nachts door het huis lopen omdat liggen niet meer gaat, die steeds zwaardere pijnstillers krijgen en uiteindelijk aan de morfine of fentanyl zitten. En dan nog helpt het niet genoeg.

Vandaag zijn we 73 geworden.

Er was eens een man die een emmer droeg. Hij wist niet meer precies wanneer hij hem gekregen had. Misschien had hij hem altijd al gehad. In zijn jonge jaren was hij licht geweest en had de emmer vrolijk aan zijn hand geschommeld terwijl hij over de weg liep.Er zat wat water in, natuurlijk. Iedereen draagt water met zich mee. Een verdrietje hier, een teleurstelling daar, een nacht waarin het leven wat donkerder leek dan gewoonlijk. Maar er was plaats genoeg en de man liep stevig door. Soms zelfs veel te stevig, maar dat zat nu eenmaal in zijn aard.

Als ik sterf, plant dan bloemen op mijn graf.Als ze bloeien, kun je ze plukkenen mij weer vasthouden.

"Hoe was jullie weekend?"

“Rugpijn?”

De laatste maanden heb ik dus behoorlijk last van mijn rug. Morfine houdt de boel nog  wel onder kontrole, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Dus is er nu, afgelopen zondagavond een MRI gemaakt van mijn volledige wervelkolom. Eens kijken of daar misschien een verklaring te vinden was.Nou, daar kwam wel iets uit. De uitzaaiing in TH4 is gegroeid en op TH5 heeft zich inmiddels ook een nieuwe gemeld. En aangezien die twee waarschijnlijk verantwoordelijk zijn voor de pijn, moet daar iets mee gebeuren. Alleen is TH4 al twee keer bestraald geweest en een derde keer is blijkbaar niet zo vanzelfsprekend. De witte jassen van de radiologie gaan zich daar eens over buigen en op 16 september weet ik of bestralen nog een optie is. Zo niet, dan zal er waarschijnlijk een volgende systemische behandeling moeten komen. Maar daar denk ik voorlopig liever nog even niet aan. 

Ik las het vanmorgen in de krant. Karel Sabbe heeft vorige week de HexaTrek gelopen, een tocht van 3.034 kilometer dwars door Frankrijk. Hij deed er 33 dagen, 13 uur en 48 minuten over.

Als je lang genoeg samen bent, vergeet je soms hoe het allemaal begonnen is.

Je bent nooit alleen

Heb gisteren nog een chatgesprek gehad met een lotgenote.Het ging over zelfvertrouwen. Of het gebrek daaraan, want daar hebben we het blijkbaar makkelijker over. Ergens onderweg ging het ook over wat andere mensen soms voor je betekenen. Vaak zonder dat ze daar zelf enig benul van hebben. Iemand zegt iets terloops, maakt een grap op het juiste moment of schrijft drie zinnen die hij zelf waarschijnlijk allang vergeten is, terwijl jij er uren later nog mee rondloopt.

Er gebeurt niets zonder een droom.

Vanavond om zeven uur mag ik in de MRI.

Normaal hou ik het bij één blogje per dag. Meer dan genoeg, ge moet een mens ook de kans geven om tussendoor nog iets nuttigs te doen. Maar toen ik vanmiddag dit bericht las, kon ik het niet laten. Dit moest er even tussendoor.

Onder mijn vorige blog, Verhakkeld, kreeg ik een reactie die me toch even deed nadenken:

Van sommige dingen is het beter dat een mens ze niet weet.

Soms zijn er van die nachten waarop zelfs het dekbed geen veiligheid meer biedt. Waarop Mr willy, die zich overdag nog een weg baant door het leven met grappen, gerinkel en een scheut galgenhumor, stilvalt. Niet omdat hij wil — maar omdat zijn hoofd dan beslist dat het tijd is om te razen.

Sinds ik morfine gebruik, is mijn rug een stuk aangenamer gezelschap geworden. Mijn darmen zijn er minder enthousiast over. Volgens de medische wereld is de oplossing eenvoudig: neem er een laxeermiddel bij.De praktijk blijkt iets ingewikkelder. En aangezien de Nationale Aambeienbond onlangs al zijn beklag mocht doen in de ProstaatPers, vond blijkbaar nog iemand uit dezelfde regio dat het tijd werd om van zich te laten horen.

Het Bloementapijt van Brussel is een tijdelijk kunstwerk dat sinds 1971 om de twee jaar op de Grote Markt wordt aangelegd. Het beslaat ongeveer 1.600 vierkante meter en wordt samengesteld uit honderdduizenden bloemen die door vrijwilligers volgens een vooraf uitgewerkt ontwerp op het plein worden gelegd. Voor de editie van 2026 werd gekozen voor De grote golf bij Kanagawa, de beroemde houtsnede die de Japanse kunstenaar Katsushika Hokusai rond 1831 maakte. Meer dan een half miljoen dahlia's waren nodig om die golf op de Brusselse kasseien te krijgen.Een half miljoen bloemen. Maanden voorbereiding. Kwekers, ontwerpers, transport, honderden vrijwilligers die urenlang op hun knieën zitten om ervoor te zorgen dat iedere dahlia precies op de juiste plaats ligt.

Lachen is gezond, zeggen ze.

De zebravis (Danio rerio) is een kleine tropische zoetwatervis uit Zuid-Azië en behoort tot de familie van de eigenlijke karpers. Het diertje wordt slechts enkele centimeters groot, leeft graag in groepen en is door zijn eenvoudige verzorging en bijzondere biologische eigenschappen uitgegroeid tot een van de meest gebruikte proefdieren in wetenschappelijk onderzoek.

Iemand appte me gisteren dat ze een hekel heeft aan blote voeten. Niet zomaar een beetje, maar een echte heuse blotevoetenfobie. Vooral tenen vond ze afschuwelijk. The horror, schreef ze.

Eergisteren was er dus een zonsverduistering.Geen totale. Er ontbrak gewoon een flinke hap uit de zon. De wereld verging niet, de vogels vielen niet verschrikt uit de bomen en voor zover ik weet werd er in Wommelgem ook geen onschuldige maagd geofferd om het licht terug te krijgen.

Blijkbaar geven we licht

Er bestaat een officieel woord voor een pad dat eigenlijk niet bestaat.