Het begon met een melding.

Het vreemde is niet dat ik geen dorst meer heb.Het vreemde is dat een pint nog altijd heerlijk smaakt als ik er toevallig toch eentje drink.

Na mijn blog van gisteren  over de Parabel van de Berk kreeg ik van Marieke een berichtje.Ik heb ook nog een opdracht voor u."

Soms is één zin van een lotgenoot al genoeg om een heel bos in beweging te zettenDit verhaaltje is eigenlijk ontstaan door Betty. Ze schreef dat berken haar favoriete bomen zijn en dat het licht lijkt aan te gaan wanneer ze een groep berken ziet. Toen begon dit verhaal vanzelf te groeien..

Ik heb een hekel aan verrassingen.Tenminste, aan verrassingen in bloeduitslagen.

De laatste dagen gebruiken de weermannen weer allerlei onheilspellende woorden.

Vanavond schrijf ik jemet zout aan mijn handenen zandkorrelsdie zich vastklampen aan mijn huidalsof ook zij niet willen verdwijnen.

Een mens weet dat hij oud wordt wanneer hij een tweedaagse uitstap plant rond een ziekenhuisbed.

Onder de dennen van Dennenlust

Jarenlang schrijf ik al blogs Bijna dagelijksOver kanker, wandelen, vergeetachtigheid, campers, scans, leven, dood, liefde, angst, hoop en af en toe een verdwaalde cappuccino.

Kanker doet rare dingen met een mens. Niet alleen met je lijf, maar vooral met je hoofd. Vroeger, als mijn rug pijn deed, had ik gewoon rugpijn. Punt. Dan had ik te veel in de tuin gewerkt, verkeerd gezeten of een kast verschoven die ik beter had laten staan.

Ik ben vannacht naar een Kamanido geweest.Tenminste, dat dacht ik.

“En waar sterven de andere vogels, daddie?”Ik stond daar, met in mijn ene hand dat kleine warme handje vastgeklampt, en in de andere de dode duif die zich, God weet waarom, te pletter had gevlogen tegen een dun ijzerdraadje dat nooit in die boom had mogen hangen. Ik begreep nog altijd niet hoe dat ding daar beland was. Waarschijnlijk een souvenir van één of ander klusje dat ik al lang vergeten was.

DE GERANIUM OP DE VENSTERBANK

Iemand schreef mij gisteren, naar aanleiding van mijn blog over het bos, dat ge in een bos eigenlijk nooit uitgekeken geraakt. Dat de bomen telkens weer een ander verhaal vertellen.

Wanneer ge voor de eerste keer een onbekend bos binnenwandelt, is alles nieuw.

Er zijn van die prestaties in het leven waarvoor je vroeger applaus kreeg, een medaille, een taart of op zijn minst een overdosis bewondering van de aanwezige familieleden.

Soms droom ik dat ik langzaam leef.

Hoeveel hoop heeft een mens eigenlijk nodig om verder te leven?

Een paar dagen geleden zat ik, zoals wel vaker, wat te bladeren op de site van Stichting DUOS, waar ik geregeld eens ga kijken wat er leeft in de wereld van de prostaatkanker, een gewoonte die er stilletjes is ingeslopen sinds ik zelf tot dat clubje behoor waar niemand vrijwillig lid van wordt.

Ik moest het even opzoeken, want herinneringen zijn soms hardnekkiger dan feiten, maar ja: het was op zondagavond. Niet zaterdag. Zondag. En eigenlijk klopt dat ook beter, want Vragen staat vrij hoorde bij die eigenaardige uren waarin de nieuwe week nog ver genoeg weg leek om niet echt te bestaan, terwijl het weekend al stilletjes uit je handen gleed.

Waar de bijen fluisterden

Hadden wij slakken oren gehad, dan waren ze vermoedelijk vanzelf dichtgeklapt zodra onze moeder begon te praten. Niet uit ondankbaarheid — ge hebt tenslotte maar één moeder — maar gewoon uit pure overlevingsdrang. Mijn moeder bezat namelijk een talent dat ge bij veel slakkenmoeders terugvindt: tegelijk bezorgd, dramatisch én vermoeiend zijn. Haar stem kwam niet uit haar mond, maar rechtstreeks in uw kop terecht. Telepathisch. Ge zat rustig ergens een zacht blaadje weg te knabbelen en plots hoorde ge: Gaston, niet onder die bloempot. Gaston, blijf weg van die merel. Gaston, ge eindigt nog als een natte plek op een sandaal.

Er was een tijd dat een schoolfeest nog iets was waar een mens maanden naartoe leefde. Een gebeurtenis. Bijna gelijk een klein Eurovisiesongfestival, maar dan met kartonnen decors en kinderen die hun tekst vergaten.

Onderstaand blog had ik al maanden geleden geschreven. Had allang moeten gepubliceerd zijn.

Nou, vroeger dacht ik bij brandnetels vooral aan vakanties.

Gisteren zat ik dus na mijn bezoek aan de radiologe een beetje sip voor me uit te staren aan de keukentafel.

Vanmorgen stond ik dus bijna een uur tegen mezelf te vloeken omdat ik mijn autosleutels kwijt was.

In het begin van mijn kanker carrière geloofde ik koppig dat ge kanker misschien toch een klein beetje op afstand kon houden door te blijven bewegen. Lopen, joggen, fitness. Niet genezen, daar was ik realistisch genoeg voor, maar toch… afremmen misschien. De kanker wijsmaken dat hij zich vergist had van lichaam.

Alice had een konijnenhol. Ik had een huisdokter.

De heel oude rotten van dit forum herinneren zich misschien nog de oude versie van Mr willy.Een versie die hier geregeld een mop kwam droppen. Soms flauw, soms melig, en af en toe eentje waarvan ge achteraf dacht: “Pfff… die had eigenlijk nét niet door de censuur gemogen.”In die tijd had ik nog het verstand van een puberale frituuruitbater op kermiszondag en vond ik werkelijk alles grappig zolang er iemand verontwaardigd genoeg van werd.

Er zijn van die woorden waar je vroeger nooit bij stilstond.Kiezen was er zo één.

Vanmorgen zat ik weer achter de PC. Grote mok cappuccino naast mij. Buiten nog donker. Zo'n donkerte die niet echt nacht meer is en ook nog geen ochtend. Dat tussenmoment. Alsof zelfs de dag nog twijfelt of hij er wel zin in heeft.

Vorige zaterdag is er in het lichaam van Mr willy weer een schoonheidswedstijd gehouden.Ja , je leest het goed: Een schoonheidswedstrijd voor organen :Miss Lichaam 2026.

Ik had dus eindelijk groen licht gekregen van de MOC. Na drie weken nagelbijten, piekeren en in gedachten al driemaal afscheid nemen van mijn toekomst hadden de heren uro-, radio-, onco- en nog een handvol andere -logen beslist dat ze toch nog gingen proberen bestralen. Oef. Geen fanfare, geen confetti, maar wel dat stille gevoel van: nou... nog efkes niet.

Buurman hoest.Niet een beetje, maar diep. Hard. Zo'n hoest die uit een mens komt alsof zijn longen al jaren iets willen zeggen en daar nu pas toestemming voor gekregen hebben.

Over lichtgevende ruggenwervels, drie weken nagelbijten en een voorlopig uitstel van executie.

De mensen uit de streek spreken er niet graag over.

Het gebeurt dus meer. Zo in die donkere nachtelijke uurtjes, dat ik stilletjes zit te mijmeren achter mijn PC, de onafscheidelijke mok cappuccino naast mij.

In de diepten van het beenmerg, daar waar de wervelkolom als een vesting overeind staat, werd hij gevormd: Leuko.

Ik heb geleerddat kanker geen donder isdie ineens uit de lucht valt.Het is eerder motregen.Langzaam.Koud.Hardnekkig.

Er stond deze week een boeket bloemen op onze tafel.

De vaders van vroeger, eigenlijk de grootvaders ondertussen, zaten in cafés die naar bier, koude rook en natte jassen roken, met hun pet op het hoofd alsof die er ooit was aangevijld, en een gezicht waarin ge de oorlog, de fabriek en een halve eeuw zwijgen kon terugvinden. Dat waren mannen van ruwe handen en korte zinnen. Liefde was iets dat ge bewees door elke dag te gaan werken, ook met rugpijn, griep of miserie in uw kop. Een kind kreeg eten, schoenen en af en toe een lel als het te bont maakte, en daarmee was de pedagogie grotendeels afgerond.

Waar een huis eindelijk begon te leven

Soms gaat een mens niet kapot met veel lawaai.

Sommige mensen hebben een mening. Andere mensen hebben een mening én een kapsel dat erbij past. Ge ziet ze op televisie. Proper in het pak, juist genoeg verontwaardigd, juist genoeg meelevend, en altijd klaar met zo’n zin waarvan ge direct voelt dat ze die al drie keer geoefend hebben in de auto onderweg naar de studio.

Men zegt dat er in de Lommelse Sahara ooit een man rondzwierf die het zand bewaakte.

Er zijn organen die graag in de belangstelling staan.