Blijkbaar geven we licht

Er bestaat een officieel woord voor een pad dat eigenlijk niet bestaat.

In 1977 lanceerde NASA Voyager 1 en Voyager 2.

Vroeger was ontbijten eenvoudig.Een tas koffie. Een boterham.  Misschien wat confituur.

Ik had er nog nooit van gehoord.

Morfine.

Sinds die rugpijn ben ik een man met een missie.Niet om pijnvrij te worden. Dat zou te gemakkelijk zijn.

De voorbije nachten heb ik meer achter de PC dan in bed doorgebracht.Rugpijn is een vervelend beestje. Zo eentje die vindt dat slapen zwaar overschat wordt.Dus zat ik laatste tijd, en vooral de laatste dagen, 's nachts meer acher de PC dan in mijn bed. Cappuccino erbij. Een beetje mopperen. Een beetje tokkelen.

Klik hier om een tekst te typen.

Platwormen (Platyhelminthes) behoren tot de oudste en eenvoudigste meercellige dieren op aarde. Wereldwijd zijn ongeveer twintigduizend soorten beschreven. Ze leven in zoet water, in zee, in vochtige bodems en sommige soorten brengen hun hele leven door als parasiet in de darmen van mens en dier.Hun lichaamsbouw is opmerkelijk primitief. Ze hebben geen skelet, geen hart, geen longen en zelfs geen echte bloedsomloop. Zuurstof en voedingsstoffen worden eenvoudigweg via diffusie door hun afgeplatte lichaam verspreid. Ook hun spijsvertering is bijzonder eenvoudig. Bij de meeste soorten is er slechts één opening die zowel dienstdoet als mond als voor het verwijderen van onverteerde voedselresten.

Begin vorige eeuw liep er in Duitsland een paard rond dat kon rekenen. Tenminste, iedereen dacht dat toch.

We houden van...

Er was eens een man die op een regenachtige avond een oude kabouter uit een braamstruik bevrijdde.

“What does not kill me makes me stronger.”— Friedrich Nietzsche

Mensen denken vaak dat ik hele dagen achter mijn computer zit.

Hoe langer je leeft, hoe meer je beseft dat de wereld een vreemde plek is.Je denkt dat je de meeste dingen intussen wel gezien hebt. Dat een bakker brood bakt, een loodgieter lekkende buizen repareert en een dokter mensen beter probeert te maken.

Of: hoe de stilte mij ongevraagd bezoek komt brengen en weigert weer weg te gaan

Af en toe betrap ik mezelf erop dat ik iets zeg en onmiddellijk denk: Verdorie... dat was mijn vader.

Onlangs las ik een oud Russisch sprookje over Koschei de Onsterfelijke.

Het is nu een half jaar geleden dat Timo overleed. En nog altijd betrap ik mezelf erop dat ik tijdens het schrijven denk: wat zou Zweef hiervan gevonden hebben.

Er is een verschil tussen een pad kennen en een pad bewandelen.

En nou waren we gisteren toch vertrokken voor een dagje of drie Duitsland. Campertje geladen en weg.

Een paar dagen geleden schreef ik hier over Het Boek van Aldric. Een oude legende uit Wommelgem over een geneesheer die alles wat hij tijdens zijn leven had geleerd, zou hebben opgeschreven in een boek dat spoorloos verdwenen is.

Als de Spaanse conquistadores in de zestiende eeuw terugkeerden uit het Amazonegebied, brachten ze de meest ongelooflijke verhalen mee naar huis. Ze vertelden over reusachtige slangen, dorpen van goud, krijgers die pijlen met gif afschoten en een rivier waarvan het water zo heet was dat dieren er levend in werden gekookt.

Waar Rat nog onbezorgd was

Waar het lot zich stilletjes op het erf meldde

Iedereen kent wel de verhalen over heksen, tovenaars en wonderdokters. Elke streek heeft wel zo iemand.

Met dank aan Jojo, die me de inspiratie gaf voor dit verhaalEr bestaat een oud verhaal dat bijna niemand meer kent.

Ondanks die rotkanker heb ik me de voorbije jaren eigenlijk altijd een beetje rijk gerekend.

"Bij ongeneeslijke ziekte wordt vaak gesproken over wat de patiënt nog aankan. Veel minder wordt gesproken over wat de partner nog aankan. Ook mantelzorg heeft grenzen. En soms is de zwaarste vraag niet hoeveel pijn de patiënt nog wil verdragen, maar hoeveel belasting hij zijn partner nog wil opleggen."

Ergens,

En nou had ik gisteren in volle overtuiging toch weer gezegd dat ik vandaag eens niet ging bloggen.

De voorbije twee jaar heb ik Anneke leren kennen.

Veel mensen denken dat schrijven vanzelf gaat. Dat ge gaat zitten, een paar geestige invallen opschrijft en een uurtje later tevreden op 'publiceren' klikt.

Iemand vertelde mij, als reactie op dat laatste blog rondom Kintsugi, dat ze ooit een terracotta hart cadeau had gekregen. Geen gewoon hart, maar een volledig gesloten hart, met een opdracht erbij. Ze kreeg ook een potje goudlijm en een briefje waarop ze iets moest schrijven dat ze graag wilde helen. Een verdriet uit haar jeugd. Een oude pijn. Iets wat al veel te lang was blijven hangen. En dan moest ze het hart breken.

Er was eens een grijs potlood dat nog nooit iets had geschreven.

Onlangs las ik over kintsugi, een eeuwenoude Japanse kunst waarbij een gebroken kom of vaas niet wordt weggegooid, maar met een speciale lak, vermengd met goudpoeder, weer aan elkaar wordt gezet. De breuken worden niet verborgen. Integendeel. Ze blijven zichtbaar.Kintsugi is meer dan een kunst. Het is een eerbetoon aan een voorwerp dat eerst jarenlang zijn dienst bewezen heeft. Pas wanneer het door het leven zelf breekt, krijgt het een tweede leven. Volgens de Japanners maken juist die gouden lijnen deel uit van het verhaal van de kom. Een kom moet eerst geleefd hebben. Ze moet jarenlang op tafel gestaan hebben, soep gedragen hebben, koffie, thee, misschien zelfs een paar tranen. Pas dan, wanneer het leven haar doet breken, verdient ze het om weer voorzichtig aan elkaar gezet te worden.

Een maand geleden schreef ik hier nog over die kleine kantelpunten in een kankerverhaal.Niet de grote drama's, maar die momenten waarop ge beseft dat ge weer iets hebt moeten inleveren, dat ge weer ergens een stapje terug hebt moeten zetten. De achteruitgang van je conditie . Van lopen naar stappen. Van stappen naar wandelen. De stijgende vermoeidheid. 

Vandaag was het dus eindelijk weer een dag met normale temperaturen. Tijd om wat in de tuin te werken. Was hoognodig. De laatste weken is het niet alleen snikheet geweest, maar zijn er ook een aantal flinke hitteonweders overgetrokken. En die hebben zich goed uitgeleefd op de scheidingshaag met de buurman.

Of hoe een onooglijk vliegje me aan het denken zette. 

Het begon met een melding.

Het vreemde is niet dat ik geen dorst meer heb.Het vreemde is dat een pint nog altijd heerlijk smaakt als ik er toevallig toch eentje drink.

Na mijn blog van gisteren  over de Parabel van de Berk kreeg ik van Marieke een berichtje.Ik heb ook nog een opdracht voor u."

Soms is één zin van een lotgenoot al genoeg om een heel bos in beweging te zettenDit verhaaltje is eigenlijk ontstaan door Betty. Ze schreef dat berken haar favoriete bomen zijn en dat het licht lijkt aan te gaan wanneer ze een groep berken ziet. Toen begon dit verhaal vanzelf te groeien..

Ik heb een hekel aan verrassingen.Tenminste, aan verrassingen in bloeduitslagen.

De laatste dagen gebruiken de weermannen weer allerlei onheilspellende woorden.

Vanavond schrijf ik jemet zout aan mijn handenen zandkorrelsdie zich vastklampen aan mijn huidalsof ook zij niet willen verdwijnen.

Een mens weet dat hij oud wordt wanneer hij een tweedaagse uitstap plant rond een ziekenhuisbed.