De Beste Blogs

Vorige zondag waren het nog de Bullet Boys, deze zondag de Kamanido.Twee totaal verschillende werelden, op papier althans. In het echt voelt het vreemd genoeg een beetje hetzelfde: ge komt ergens binnen en zonder dat iemand het zegt, zakt er iets in u neer. Niet groots, niet dramatisch. Gewoon… rust. Of zoiets dat er op lijkt. ’t Was dus zondag bij Marjolijn te doen. Klassiek tafereel. Geen spektakel, geen gedoe, gewoon mensen die samen zitten, praten, luisteren, en tegelijk ook een beetje door elkaar praten — zoals dat gaat als ge elkaar al langer kent dan ge eigenlijk beseft.Er waren ook een paar nieuwe gezichten bij, mensen die ik tot nu toe alleen kende van de appgroep. Raar moment altijd. Van scherm naar mens. Van tekstballon naar stem. En plots zijn dat geen letters meer, maar mensen van vlees en bloed die u aankijken en knikken en lachen, en dan voelt dat meteen minder afstandelijk, minder… digitaal. Er werd gelachen, verteld, gegeten. Veel gegeten ook.Hebe die mij, zoals altijd, met een soort onverzettelijke vanzelfsprekendheid volstouwde met haar overtollige worstenbroodjes, alsof ze ergens diep vanbinnen beslist heeft dat ik structureel ondervoed ben. En ja, deze Belg heeft daar niet al te veel tegenin gebracht.Lekker eten, veel te veel eigenlijk, maar dat is net het punt: handen die iets meebrengen, mensen die blijven zitten, geen haast, geen moeten. Gewoon aanwezig zijn. Dat alleen al doet iets met een mens, al zegt ge dat niet luidop. En dan kwam de herdenking van Zweef. Een stukje tompouce voor iedereen, een glas erbij, en ineens werd het stil. Niet zo’n zwaar, ongemakkelijk stilzwijgen, maar een zachte stilte. Alsof iedereen tegelijk wist waarom we daar zaten, zonder dat iemand het hoefde uit te leggen.Aangrijpend, ja. Maar ook schoon. Op een sobere manier. Geen grote woorden, geen drama. Gewoon mensen die even samen stilstaan. Nou, sinds al die slecht nieuws berichten van de laatste tijd speelt die hormoontherapie meer en meer parten. Ik had mij nochtans voorgenomen om het droog te houden. Echt waar. Plechtig besluit in de auto nog: “Vandaag niet wenen, Willy.”Pfff. Bleek weer zo’n besluit van karton.Want emoties zijn geen ambtenaren die zich aan afspraken houden. Dus ja, daar zaten ze weer, die tranen. Stil, een beetje beschaamd zelfs, maar tegelijk  opluchtend. Verdriet moet ergens een uitweg vinden. En, zoals ik al vaak gezegd heb: het forum schept een band.Maar hoe sterk die band is, dat snapt iemand van buitenaf eigenlijk niet. Zeker geen niet-kankerlijer. Voor hen zijn dat berichten op een scherm. Voor ons is dat een soort dagelijks anker.Een appgroep maakt dat nog intenser: kleine berichtjes, korte reacties, een aanwezigheid die bijna routine wordt. Maar niks — echt niks — komt in de buurt van elkaar in het echt zien.Niet omdat er iets spectaculairs gebeurt, maar juist omdat er niks moet. Ge moogt daar zitten met uw vermoeidheid, uw tragere kop, uw kleine mankementen en een hoofd dat soms overloopt als een te volle lade. Zonder uitleg. Zonder rol.Geen patiënt, geen sterke, geen dappere.Gewoon een mens tussen mensen die het al half begrijpen vóór ge iets zegt. Misschien is dat wel het meest heilzame: dat die mallemolen die normaal altijd in overdrive gaat daar toch even zachter gaat draaien. Er was eigenlijk maar één kleine dissonant in dat warme geheel: mijn eigen hoofd dat op een bepaald moment zei: genoeg nu. Op.Te moe om nog mee te gaan kijken naar de pony’s en de geiten van Marjolijn, hoe graag ik dat ook had gewild.Vroeger zou ik dat genegeerd hebben. Doorduwen. Op wilskracht. Op koppigheid.Nu niet meer. Nu luister ik. Met lichte tegenzin, dat wel. En het vreemde is: zelfs dat moe worden voelt minder hard wanneer ge u veilig voelt tussen mensen die u niet constant moet bewijzen dat ge nog “oké” zijt. Uitstel is geen afstel. Op de terugweg bleef er geen grote gedachte hangen. Geen filosofische conclusie, geen diepe levensles.Alleen iets klein en stil. Dat ge daar een paar uur gewoon hebt mogen bestaan zoals ge zijt.Niet meer.Maar vooral ook: niet minder. En dat werkt, tegen alle logica in, nog lang na.

Sinds kort ben ik dus door Mevr. Willy officieel benoemd tot oogdruppelaar van dienst. Een functie met verantwoordelijkheden, zo blijkt, want vier keer per dag drie druppels, telkens van een andere ampul, met tien minuten tussenpauze, das geen kattenpis. 

We waren dus twee dagen weg met het campertje.Zo’n uitstap waarvan ge op voorhand denkt: dat zal ons eens deugd doen, een frisse neus, een ander uitzicht, even weg van het gewone gedoe. Het had, zo meen ik me uit een vorig blog te herinneren, iets te maken met een opkomend lentegevoel.

Vorige week zondag zijn we nog eens met vrienden naar den Beulebak geweest.Zo’n plek waar de tijd een beetje is blijven hangen tussen twee pintjes en een stoffige affiche van een optreden uit 1998, en waar je bij het binnenkomen spontaan het gevoel krijgt dat hier nog écht geleefd wordt, in plaats van gemanaged, geoptimaliseerd en geprijsd per minuut zoals in de moderne horeca.

Mijn lichaam is een tempel.Zo zeggen ze dat toch. Pfff.  als dit een tempel is, dan eentje die al sinds de middeleeuwen geen onderhoud meer heeft gehad. De muren scheuren, de dakgoot lekt, en in de kelder groeien schimmels met een eigen mening. De dokter noemt het uitgezaaide prostaatkanker, maar zelf denk ik eerder aan een fabriek waar ooit kernenergie werd gemaakt, tot iemand de handleiding kwijtgeraakt is. Eén verkeerde knop en floep — alles donker.

En nu hebben we een paar dagjes Nederland gepland.

Het is een vreemd soort stilte die er nu hangt, zo eentje die je niet meteen hoort maar die langzaam tussen de regels kruipt, tussen de woorden die ik nog altijd schrijf en de woorden die niet meer terugkomen. Mijn verdriet om Timo is immens, dat woord is eigenlijk te groot en tegelijk nog te klein, want wat ik mis is niet alleen een mens, maar een stem die verweven zat in mijn dagelijkse bestaan hier, in dat kleine universum dat ik met bloggen en reageren rond mij gebouwd heb.

Wommelgem door de Eeuwen heen, volgens Mr willy

Ergens ben ik er heilig van overtuigd dat alle hedendaagse huishoudtoestellen ontworpen zijn met maar één doel: het leven zuur maken van ons, arme oude kankerlijers met een chemobrein en een aangeboren wantrouwen tegenover alles wat piept.

Zomaar een hersenspinsel

Het  is een soort ongeschreven wet geworden ten huize Willy. Zaterdag en zondag zijn heilige dagen, gereserveerd voor cappuccino, een middagdutje en het uitvoerig bespreken van de stand van de koers, ook al weten we allebei niet meer wie er eigenlijk rijdt. Bloggen doe ik dan niet meer . Of ik probeer niet meer. Want als het vanbinnen begint te kriebelen, écht te kriebelen dan wil het wel eens gebeuren dat er toch iets verschijnt.

Soms moet je een les niet uit een boek halen, maar uit je eigen vel laten snijden.Gisteren was zo’n dag.

Soms lees je op het forum iets , een reactie, een gewone zin, maar die dan ineens, met wat vertraging misschien,  keihard binnenkomt. 

Ten huize Willy wordt weinig over kanker gepraat.

Minderjarig. En dan?

Er zijn van die dagen dat ik, ondanks alles, blij ben dat ik al zeventig ben. Niet uit fatalisme, wel uit dankbaarheid. Want als ik dan toch dood moet aan kanker – en die kans is dus best reëel – dan liever op het einde van een gevuld leven dan ergens halverwege, zonder afronding, zonder afscheid. Liever na zeven decennia piekeren, proberen en ploeteren, dan in het begin, wanneer alles nog moet beginnen.

Gaat het wel ? 

Vorige week heb ik het Groot Smoelenboek de wereld in gegooid.Een boek met koppen. Letterlijk.

Ten huize van Mr willy wordt dus gewerkt aan liefde. Aan toewijding. Aan huwelijksonderhoud in zijn meest zuivere vorm: oogdruppels.

“De mensheid heeft altijd vooruitgang geboekt door grootheidswaanzin, maar zelden door mededogen. En toch danken we ons comfort aan beide.” — Mariana Mazzucato

Hé Martin

“Het verdriet om wie we verliezen is groot, maar het weegt nooit zwaarder dan de vreugde dat we hen ooit mochten gekend hebben.”

Niks zo vreemd als een getal.Een getal dat beslist hoe je je dag begint, hoe je cappuccino smaakt, hoe je naar je eigen lichaam kijkt alsof het plots een appartement is waarin iemand anders huurloos is ingetrokken.

Talloos zijn de keren dat ik ’s nachts of 's morgens in de vroeg uurtjes, achter de pc zit, tas cappuccino ernaast. Gewoon zitten, wat denken, wat tokkelen op het toetsenbord. Het huis slaapt. Ik niet. En dat is dan gewoon zo.

Soms vraag ik me af of ik wel in de goede eeuw leef.

Lieve Lieve TimoGisteren middag, om halfeen ben je overleden

Zoals ik gisteren zei: leven is samen dingen doen.Vandaag hebben we gewandeld. Tien kilometer verder,  door de bossen van Schilde. Niks bijzonders. Gewoon groen, stilte en een rustig tempo. Precies goed.

No Time to Die. De laatste James Bond film. Daniel Craig die nog één keer de wereld redt, zichzelf kapot loopt, en ondertussen kijkt alsof hij ook al een paar chemo kuren achter de rug heeft. En op het einde fatsoenlijk sterft, zoals dat hoort bij helden van het oude type.  Exit James bondEn daar heb ik gisteravond naar gekeken.  Op Netflix.Nou, van de film zelf ben ik intussen al veel kwijt. Auto’s, kogels, slechteriken, mooie vrouwen — het verdampt sneller dan de warme melk in mijn cappuccino.

Ik heb een nieuwe afwijking ontwikkeld.Nee, geen medische dit keer, maar een creatieve, en ik vrees dat ze chronisch is.

Je kunt er niet meer naast kijken: gepensioneerden zijn tegenwoordig overal. Op de markt, in de rij aan de apotheek, op de loopband bij de kiné. En dan bedoel ik niet de klassiekers met een wandelstok en een krakende rug, maar ook de moderne:  zongebruind, sportief, met een e-bike in de garage die meer gekost heeft dan mijn eerste auto  en een agenda die voller staat dan die van een minister.

Het eerste forumloze weekend zit erop. Nog niet helemaal, maar 't is lang genoeg geweest.

Gvd Willy, zit ge nu wéér achter die pc?”

Er was een tijd dat wachten nog iets gezelligs had. Dat je bij de kapper binnenwandelde zonder afspraak, een stoeltje zocht tussen de oude boekjes, en terwijl je wachtte hoorde hoe de lokale roddels zich door de ruimte krulden. Soms duurde het een uur. Soms wat langer. Maar dat gaf niet — je zat warm, je luisterde, je maakte een praatje met een ander hoofd dat ook aan de beurt moest. Geen timer, geen schermpje dat je riep met een “beurt 46 aan loket 3”, gewoon: wachten zoals wachten bedoeld was.

Er zijn dagen waarop ik dat forum openklap met een lichte weerzin, niet omdat ik bang ben voor mijn eigen miserie, maar omdat ik bijna zeker weet dat er ergens slecht nieuws ligt te wachten. Geen drama, geen uitroeptekens, gewoon dat stille bericht dat zegt: het is weer iemand. Zo’n bericht dat je leest terwijl je denkt dat je er tegen kunt, en dat zich pas uren later vastzet, ergens onder je huid, waar gedachten blijven zitten die geen naam hebben.

Dromen sterven niet (denk ik)

Ze hebben tegenwoordig de mond vol van recycleren. Er bestaan hele campagnes rond, onderwijsmodules, apps, en binnenkort ongetwijfeld ook een staatssecretariaat. Ik zie het al voor me: een departement “Hergebruik & Herademing”, met een kabinet vol jonge mensen in gerecycleerde pakken, biologisch afbreekbare sneakers en een koffiemok uit bamboe. En als je daar op bezoek komt, krijg je water geserveerd in een kartonnen beker die na gebruik wordt omgetoverd tot een vogelnestje.

Voor alle duidelijkheid, en voor wie het vorige blog gemist heeft:ik heb onlangs een boze, officiële, aangetekende brief uit de hemel gekregen. Zo eentje met dossiernummer, dreigende toon en zinnen die je niet leest maar ondergaat. Blijkbaar had ik mijn hemelse verplichtingen wat laten versloffen, en daar kijkt men hierboven toch iets minder soepel tegenaan dan ik had gehoopt.

Polehugging

Hij heeft het nog geen vierentwintig uur uitgehouden.

En vandaag heb ik een sneeuwman gemaakt

Sinds ik denosumab neem, wordt er van mij verwacht dat ik braaf en regelmatig op tandcontrole ga. Dat staat zo ongeveer tussen “voldoende poetsen” en “bel ons onmiddellijk bij twijfel” in de bijsluiter, en ik heb geleerd dat je bij dat soort zinnen beter niet te eigenwijs doet. Dus goed. Vandaag was het zover. Eerste controle.Dat bleek ergens in Wijnegem te zijn, vlak bij het shoppingcenter, in zo’n immens tandheelkundig centrum waar je terechtkan voor alles wat rechtstreeks, zijdelings of bij wijze van afgeleide met tanden te maken heeft. Geen praktijk. Een ecosysteem. Een plek waar kiezen, kaken, tandvlees en vermoedelijk ook morele steun netjes onder één dak georganiseerd zijn.

Een paar weken heb ik al uitgelegd wat er lichamelijk aan de hand is. Dat hoef ik niet nog eens over te doen. De kuit doet moeilijk, punt. Wie de medische details wil, kan dat daar rustig nalezen.

Het was de voorbije weken dus echt wel druk geweestNiet het soort drukte waarbij je achteraf tevreden zegt: “Zo, dát hebben we weer mooi gedaan.”Meer het soort drukte waarbij alles tegelijk half blijft liggen, en je aan het eind van de dag vooral blij bent dat je nog weet waar je je pantoffels hebt neergezet.

Ik moet bekennen dat ik de voorbije maanden mijn hemelse verplichtingen een beetje heb laten versloffen. Niet uit onwil, maar uit pure overbezetting beneden: leven, schrijven, sukkelen, denken, vergeten, en af en toe ook gewoon niks doen — wat naar mijn gevoel al een voltijdse job is. En december was dan ook een stinkend drukke maand. Pfff

Héhé. 't Is weer voorbij, die maand december. Pfff...

Ik heb nooit geweten hoe leeg een mens kan zijntot mijn lichaam begon te kraken, traag en koppigals een oud huis dat elke stap herinnert,en ik voor het eerst merkte dat er iets bewoogdat geen gedachte was maar een trilling,een zacht gerommel dat jaren had gewachtom eindelijk gehoord te worden.

Ik heb een nieuwe waterkoker.Een moderne. Zo eentje met een display. En knopjes. En beloftes.