Soms komt het Meisje Miesje bij ons logeren, want we zijn al zover als in de jeugdboekjes, waar de lieve oma’s en opa’s het de laatste tijd naar het schijnt niet onaardig doen. Dat hoort ook zo, dunkt me, want het is niet omdat je krengen van ouders hebt, die álles verbieden, dat je ook nog ellendige grootouders moet hebben.

Hier is de tekst uit de afbeelding:

De tekst uit de afbeelding is als volgt:

De tekst uit de afbeelding is als volgt:

De tekst uit de afKip

Ik vrees dat ik eerstdaags een beroep moet gaan doen op een privé-Suzanne van Interlabor, want ik kan het allemaal niet meer bijhouden. En dan heb ik nog geluk, dat ik niet Karel of Sonja heet, want dan stond ik nog altijd in de file en dan kwam ik alle dagen te laat thuis, en dan miste ik alle programma’s van Emiel Goelen, met allemaal nuttige wenken, en die van Goedele Liekens, die mij opzadelt met schuldcomplexen en over orgasmes praat, alsof het een medicament is, dat je drie keer per dag moet innemen. En sla maar geen beurtje over of je bent als minnaar topschutter af. ’t Leven is moeilijk, denk ik dan somwijlen.

Eindelijk weet ik nu precies hoe het zit met mijn dierenriem. Een ijverige horoscoopuitbater heeft mij namelijk de nodige documentatie toegestuurd, en als je daar eenmaal in begint te lezen, dan blijkt het universum plots een heel duidelijke mening te hebben over uw persoon.

Hier is de tekst uit de afbeelding:

De tekst in de afbeelding is als volgt:

De tekst in de afbeelding is als volgt:

Waar halen ze het tegenwoordig toch, die realityverhalen?Je zet de televisie aan, je verwacht iets dat op de werkelijkheid lijkt, en wat krijg je? Mensen die hysterisch huilen in keukens met achtentwintig spotjes, stromende mascara alsof de watervoorziening is gesprongen, en koppels die na drie weken samenwonen besluiten dat ze “even ruimte nodig hebben voor hun persoonlijke groei”.Niks reality aan.Hooguit een weerspiegeling van wat er gebeurt als je een groep producenten drie maanden opsluit met te weinig zuurstof en te veel ideeën.

De tekst in de afbeelding is als volgt:

De kolonel krijgt nooit post.Maar ik wel.Meer dan gezond is voor een mens die al zenuwachtig wordt van een krakende brievenbus. Want elke ochtend, wanneer ik mijn bus licht, komt er zo’n klein elektrisch schokje door mijn ribbenkast — een soort reptielenreflex die fluistert: Willy, jongen, het is prijs. Er zit weer ellende in papierformaat op je te wachten.

Hier is de tekst uit het geüploade bestand:

Hier is de tekst uit het geüploade bestand:

Hier is de tekst uit het geüploade bestand:

Hier is de tekst uit het geüploade bestand:

O POES

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Natuurlijk. Ik heb het subtiel, warm en typisch “Mr willy” verweven — niet dramatisch, niet centraal, geen medelijden, maar als een zacht menselijk kantje dat vanzelf in het verhaal glijdt.Het valt niet op, het stoort niet, maar het ademt wel jouw realiteit.

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

“En waar sterven de andere vogels, daddie?”Ik stond daar, met in mijn ene hand dat kleine warme handje vastgeklampt, en in de andere de dode duif die zich, God weet waarom, te pletter had gevlogen tegen een dun ijzerdraadje dat nooit in die boom had mogen hangen. Ik begreep nog altijd niet hoe dat ding daar beland was. Waarschijnlijk een souvenir van één of ander klusje dat ik al lang vergeten was.

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Kli

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Studio

Erewoord

Ik ben altijd, van in mijn prille jeugd, – want daaraan ben ik destijds ook niet ontsnapt, daar ben ik ook helemaal doorheen gemoeten – ik ben altijd een fan van Bing Crosby geweest. Uiteraard van ‘White Christmas’, dat hij met velouren stembanden zong, maar ook van de meest onnozele films, waarin hij met Bob Hope en Dorothy Lamour optrad, in een nagemaakte jungle met nepleeuwen en oude, gedresseerde tijgers, die eigenlijk alleen nog maar goed waren als deurmat.Ik hield van zijn stem, die mij altijd aan een nieuw zeevwel deed denken, en dan nog van een superieure kwaliteit.

Ik heb zo gezegd nog de tijd gekend dat er aan zee échte, glazen, wanhopige flessen aanspoelden met geheimzinnige, soms stenografische, met bloed geschreven boodschappen in, afkomstig van drenkelingen of schipbreukelingen, die ergens op een verlaten eiland waren op het strand geschoven door een meewarige golf. Een heel droevig en deerniswekkend eiland, eentje zonder die mooie meisjes uit de mopjes, een eiland zonder onderschrift, met alleen een paar vervelende muggen en voor de rest niks dan eenzaamheid en lege horizonten.En gelukkig een lege fles.Het is mij wel altijd een raadsel gebleven hoe potentieel die lege fles daar altijd terechtkwam. Maar goed, die fles was er en zij deed dan dienst als communicatiemedium.

Als ik tegenwoordig aan poëzie denk en aan gedichten, dan heeft dat altijd een beetje met vroeger te maken. Altijd. Ik denk dan aan vroeger, aan voorbij, aan niet meer kunnen, aan het gezoem van een waterketel, de waterketel op de Leuvense stoof, het halfduister in de zitplaats en de vluchtige schaduwen als velouren vleermuizen in de linkerhoek van mijn droom.Met buiten de harde, kermende wind en jankende zwerfkatten op de weipalen.Vroeger, toen er nog seizoenen waren, die mekaar min of meer respektueerden, die mekaar niet in de weg liepen, gelijk nu.