En nu hebben we een paar dagjes Nederland gepland. Morgenochtend vertrekken we. Dikke trui en pyjama liggen al klaar, want in dat campertje is het ’s nachts geen hotel maar eerder een rijdende koelkast. Gisteren is er nog een flink pak sneeuw gevallen en als ik eerlijk ben, voelt het alsof de winter nog lang niet uitgepraat is en er ergens, buiten mijn gezichtsveld, nog een hele diepvries vol gure dagen op ons ligt te wachten, geduldig, koppig en perfect op tijd om mijn voorbarige lentegevoel weer netjes in te vriezen.Maar toch, die eerste streepjes zon, dagen die terug iets langer worden, dat doet iets. Iets onredelijks, iets dat zich niks aantrekt van kalenders, weerberichten of gezond verstand. Laat dat licht zo een half uur binnenvallen en mijn hoofd besluit prompt dat de winter voorbij is, dat de wereld opnieuw begint en dat we collectief richting lente schuifelen, alsof iemand bovenaan een verborgen schakelaar heeft omgezet.