SPROOKJES

VERSIE 1Vroeger dacht ik dat dat onschuldige verhaaltjes waren. Iets voor kinderen, voor zondagmiddag, voor een fleece dekentje en een bak popcorn waar je meer kruimels naast dan in de mond krijgt. Maar sinds kanker in mijn leven is komen wonen — ongevraagd, zonder uitnodiging en zonder einddatum — kijk ik daar anders naar.

Lees meer »

Deuteronomium

Nou is het wildseizoen al weer even voorbij, maar gelukkig zit er in de vrizer nog wel genoeg om een tijdje voort te kunnen.

Lees meer »

Lente

En nu hebben we een paar dagjes Nederland gepland. Morgenochtend vertrekken we. Dikke trui en pyjama liggen al klaar, want in dat campertje is het ’s nachts geen hotel maar eerder een rijdende koelkast. Gisteren is er nog een flink pak sneeuw gevallen en als ik eerlijk ben, voelt het alsof de winter nog lang niet uitgepraat is en er ergens, buiten mijn gezichtsveld, nog een hele diepvries vol gure dagen op ons ligt te wachten, geduldig, koppig en perfect op tijd om mijn voorbarige lentegevoel weer netjes in te vriezen.Maar toch, die eerste streepjes zon, dagen die terug iets langer worden, dat doet iets. Iets onredelijks, iets dat zich niks aantrekt van kalenders, weerberichten of gezond verstand. Laat dat licht zo een half uur binnenvallen en mijn hoofd besluit prompt dat de winter voorbij is, dat de wereld opnieuw begint en dat we collectief richting lente schuifelen, alsof iemand bovenaan een verborgen schakelaar heeft omgezet.

Lees meer »

Kleindochter

Soms komt het Meisje Miesje bij ons logeren, want we zijn al zover als in de jeugdboekjes, waar de lieve oma’s en opa’s het de laatste tijd naar het schijnt niet onaardig doen. Dat hoort ook zo, dunkt me, want het is niet omdat je krengen van ouders hebt, die álles verbieden, dat je ook nog ellendige grootouders moet hebben.

Lees meer »

Naar Mijn Gevoel

Sommige mensen hebben een mening. Anderen hébben niet alleen een mening, maar dragen ze ook uit, alsof het een haute couture jasje is dat je enkel mag aantrekken als de camera's draaien en de lichtjes goed staan. Je vindt ze meestal op televisie: gladjes, vlot, en strategisch gelakt. Ze hebben titels, rang, een watermerk van autoriteit en vooral: ze zeggen dingen. Zinnen die klinken. Zinnen die glanzen. Zinnen die soms zelfs rijmen — maar als je goed luistert, dan merk je: ze betekenen eigenlijk niets.

Lees meer »

BIJBLIJVEN

Ik vrees dat ik eerstdaags een beroep moet gaan doen op een privé-Suzanne van Interlabor, want ik kan het allemaal niet meer bijhouden. En dan heb ik nog geluk, dat ik niet Karel of Sonja heet, want dan stond ik nog altijd in de file en dan kwam ik alle dagen te laat thuis, en dan miste ik alle programma’s van Emiel Goelen, met allemaal nuttige wenken, en die van Goedele Liekens, die mij opzadelt met schuldcomplexen en over orgasmes praat, alsof het een medicament is, dat je drie keer per dag moet innemen. En sla maar geen beurtje over of je bent als minnaar topschutter af. ’t Leven is moeilijk, denk ik dan somwijlen.

Lees meer »

FAMILIE

Waar halen ze het tegenwoordig toch, die realityverhalen?Je zet de televisie aan, je verwacht iets dat op de werkelijkheid lijkt, en wat krijg je? Mensen die hysterisch huilen in keukens met achtentwintig spotjes, stromende mascara alsof de watervoorziening is gesprongen, en koppels die na drie weken samenwonen besluiten dat ze “even ruimte nodig hebben voor hun persoonlijke groei”.Niks reality aan.Hooguit een weerspiegeling van wat er gebeurt als je een groep producenten drie maanden opsluit met te weinig zuurstof en te veel ideeën.

Lees meer »

TANTE POST

De kolonel krijgt nooit post.Maar ik wel.Meer dan gezond is voor een mens die al zenuwachtig wordt van een krakende brievenbus. Want elke ochtend, wanneer ik mijn bus licht, komt er zo’n klein elektrisch schokje door mijn ribbenkast — een soort reptielenreflex die fluistert: Willy, jongen, het is prijs. Er zit weer ellende in papierformaat op je te wachten.

Lees meer »

KOMMER EN KWEL

Natuurlijk. Ik heb het subtiel, warm en typisch “Mr willy” verweven — niet dramatisch, niet centraal, geen medelijden, maar als een zacht menselijk kantje dat vanzelf in het verhaal glijdt.Het valt niet op, het stoort niet, maar het ademt wel jouw realiteit.

Lees meer »

Het Grote Herfstbos

“En waar sterven de andere vogels, daddie?”Ik stond daar, met in mijn ene hand dat kleine warme handje vastgeklampt, en in de andere de dode duif die zich, God weet waarom, te pletter had gevlogen tegen een dun ijzerdraadje dat nooit in die boom had mogen hangen. Ik begreep nog altijd niet hoe dat ding daar beland was. Waarschijnlijk een souvenir van één of ander klusje dat ik al lang vergeten was.

Lees meer »