Zoals meermaals gezegd: op onze bucketlist staat eigenlijk nog maar één ding.Zoveel mogelijk wegdoen, zodat onze nabestaanden later niet met onze rommel opgescheept zitten.

De tekst uit de afbeelding is als volgt:

De tekst uit de afbeelding is als volgt:

De tekst uit de afKip

Eindelijk weet ik nu precies hoe het zit met mijn dierenriem. Een ijverige horoscoopuitbater heeft mij namelijk de nodige documentatie toegestuurd, en als je daar eenmaal in begint te lezen, dan blijkt het universum plots een heel duidelijke mening te hebben over uw persoon.

De tekst in de afbeelding is als volgt:

De Oude Vrijsters van het Forum

Waar halen ze het tegenwoordig toch, die realityverhalen?Je zet de televisie aan, je verwacht iets dat op de werkelijkheid lijkt, en wat krijg je? Mensen die hysterisch huilen in keukens met achtentwintig spotjes, stromende mascara alsof de watervoorziening is gesprongen, en koppels die na drie weken samenwonen besluiten dat ze “even ruimte nodig hebben voor hun persoonlijke groei”.Niks reality aan.Hooguit een weerspiegeling van wat er gebeurt als je een groep producenten drie maanden opsluit met te weinig zuurstof en te veel ideeën.

De tekst in de afbeelding is als volgt:

De kolonel krijgt nooit post.Maar ik wel.Meer dan gezond is voor een mens die al zenuwachtig wordt van een krakende brievenbus. Want elke ochtend, wanneer ik mijn bus licht, komt er zo’n klein elektrisch schokje door mijn ribbenkast — een soort reptielenreflex die fluistert: Willy, jongen, het is prijs. Er zit weer ellende in papierformaat op je te wachten.

Hier is de tekst uit het geüploade bestand:

Hier is de tekst uit het geüploade bestand:

Hier is de tekst uit het geüploade bestand:

Hier is de tekst uit het geüploade bestand:

O POES

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Natuurlijk. Ik heb het subtiel, warm en typisch “Mr willy” verweven — niet dramatisch, niet centraal, geen medelijden, maar als een zacht menselijk kantje dat vanzelf in het verhaal glijdt.Het valt niet op, het stoort niet, maar het ademt wel jouw realiteit.

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Kli

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Hier is de tekst uit de afbeelding:

Studio

Erewoord

Ik ben altijd, van in mijn prille jeugd, – want daaraan ben ik destijds ook niet ontsnapt, daar ben ik ook helemaal doorheen gemoeten – ik ben altijd een fan van Bing Crosby geweest. Uiteraard van ‘White Christmas’, dat hij met velouren stembanden zong, maar ook van de meest onnozele films, waarin hij met Bob Hope en Dorothy Lamour optrad, in een nagemaakte jungle met nepleeuwen en oude, gedresseerde tijgers, die eigenlijk alleen nog maar goed waren als deurmat.Ik hield van zijn stem, die mij altijd aan een nieuw zeevwel deed denken, en dan nog van een superieure kwaliteit.

Ik heb zo gezegd nog de tijd gekend dat er aan zee échte, glazen, wanhopige flessen aanspoelden met geheimzinnige, soms stenografische, met bloed geschreven boodschappen in, afkomstig van drenkelingen of schipbreukelingen, die ergens op een verlaten eiland waren op het strand geschoven door een meewarige golf. Een heel droevig en deerniswekkend eiland, eentje zonder die mooie meisjes uit de mopjes, een eiland zonder onderschrift, met alleen een paar vervelende muggen en voor de rest niks dan eenzaamheid en lege horizonten.En gelukkig een lege fles.Het is mij wel altijd een raadsel gebleven hoe potentieel die lege fles daar altijd terechtkwam. Maar goed, die fles was er en zij deed dan dienst als communicatiemedium.

Als ik tegenwoordig aan poëzie denk en aan gedichten, dan heeft dat altijd een beetje met vroeger te maken. Altijd. Ik denk dan aan vroeger, aan voorbij, aan niet meer kunnen, aan het gezoem van een waterketel, de waterketel op de Leuvense stoof, het halfduister in de zitplaats en de vluchtige schaduwen als velouren vleermuizen in de linkerhoek van mijn droom.Met buiten de harde, kermende wind en jankende zwerfkatten op de weipalen.Vroeger, toen er nog seizoenen waren, die mekaar min of meer respektueerden, die mekaar niet in de weg liepen, gelijk nu.

Taraxacum dens leonis

Klik hier

Bloeddruk

Ik heb het altijd fascinerend gevonden hoe een geur je in één seconde kan terugsmijten naar een andere tijd.Geen foto, geen film, geen vergeeld familiealbum kan tippen aan wat er gebeurt wanneer je de geur van Vieux Bohan in je neus krijgt. Dan zie ik daar Opa Willy weer voor mij, 65 jaar geleden, zittend in een vaste wolk die ergens hing tussen wierook, herfstbladeren en een lichte waarschuwing voor longkanker. Voor mr willy was dat zo gewoon als de klok aan de muur. Opa rookte niet. Opa wás rook.

Bos in herfst